Uzasadnienie
W piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. J. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "zaniechanie, bezczynność, arogancję, butę poniżanie kaleki". Do skargi dołączono wniosek z dnia 16 października 2013 r. skierowany przez J. T. do Ministra Sprawiedliwości o niezwłoczne wznowienie z urzędu sprawy [...] Wydział [...] Sądu Rejonowego dla [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie przyjmując, że przedmiotem skargi jest działanie organu w związku ze sposobem załatwienia korespondencji z 16 października 2013 r. Jednocześnie organ wskazał, że do Ministerstwa Sprawiedliwości nigdy nie wpłynęło wskazane pismo z 16 października 2013 r.
Sąd w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r. wezwał osobę, która podpisała skargę w imieniu J. T., do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu.
W piśmie z dnia 19 grudnia 2013 r. Z. S. (podpisujący skargę) poinformował Sąd, że skarżąca zmarła.
Potwierdza to znajdujący się w aktach sprawy akt zgonu, z którego wynika, że J. T. zmarła w dniu [...] listopada 2013 r.
W piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. Sąd wezwał Z. S. do wskazania, czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po zmarłej oraz wskazanie ewentualnych spadkobierców.
W nadesłanym piśmie z 24 lutego 2014 r. Z. S. nie odniósł się do powyższej kwestii, wskazał natomiast że "najpierw muszą być wznowione wszystkie sprawy sfałszowane przez WSA w Warszawie"
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
Bezsprzeczne jest, że J. T. zmarła po wszczęciu postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Za przedmiot skargi należało przyjąć działanie Ministra Sprawiedliwości w związku ze sposobem załatwienia korespondencji z 16 października 2013 r. W ocenie Sądu tak przyjęty przedmiot sprawy odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego.
Podkreślić także należy, że co prawda skarga w dniu jej wnoszenia nie została podpisana przez skarżącą, jednak Sąd uznał, że w sprawie zastosowanie ma art. 46 § 4 cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. We wszystkich pismach kierowanych do Sądu Z. S. podkreślał, że pismo wnosi "89 letnia kaleka" J. T., zatem wskazano na okoliczności uniemożliwiające osobiste podpisanie skargi.
Z podniesionych wyżej przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 cyt. ustawy należało orzec jak na wstępnie.