Uzasadnienie
Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej. W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie decyzji mogłoby prowadzić do konieczności sprzedania autobusu, który stanowi znaczny składnik majątkowy firmy i tym samym spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej – przewozów międzynarodowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem w żaden sposób nie uprawdopodobniono, że wykonanie decyzji przy jego sytuacji finansowej, może spowodować skutki określone w ww. przepisie. W treści wniosku nie wyjaśniono, dlaczego środki na uiszczenie kary musiałyby być uzyskane przez sprzedaż jej majątku, a nie w inny sposób. Nie przedstawiono także żadnych dokumentów świadczących o stanie majątkowym spółki.
Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, nie jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.