Uzasadnienie
J. L. w piśmie z 2 października 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie określenia dopuszczalnej ilości i wymiarów rzeczy, w tym żywności, znajdujących się w posiadaniu skazanego w zakładzie karnym oraz sposobu postępowania z przedmiotami i żywnością, których wymiar i ilość naruszają obowiązujący porządek lub utrudniają konwojowanie. Do niniejszej skargi został załączony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie z urzędu adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w sytuacjach, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest bowiem pogląd, że analizowany przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie – między innymi – gdy są podstawy do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13; z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13).
W rozpatrywanej sprawie, J. L. jako przedmiot zaskarżenia wskazał czynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie określenia dopuszczalnej ilości i wymiarów rzeczy, w tym żywności, znajdujących się w posiadaniu skazanego w zakładzie karnym oraz sposobu postępowania z przedmiotami i żywnością, których wymiar i ilość naruszają obowiązujący porządek lub utrudniają konwojowanie. Przedstawiony przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., co z kolei powoduje, że stronie nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OZ 377/04).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.