Uzasadnienie
R. C. w dniu 27 stycznia 2015 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy z zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów źródłowych wynika, że skarżący jest osobą samotną, zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Jedyne źródło jego utrzymania stanowi świadczenie rentowe w wysokości 619,50 zł netto miesięcznie oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Wnioskujący, w związku z pogarszającym się stanem zdrowia, zmuszony jest ponosić dodatkowe wydatki. Nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami.
Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 kwietnia 2014 r., postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. przyznał prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, to jest zwolnił R. C. od kosztów sądowych.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Chociaż w przedmiotowej sprawie skarżący nie ma już obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to dochód jaki uzyskuje z renty i świadczenia opiekuńczego nie pozwala mu bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wygospodarować środków na opłacenie profesjonalnej pomocy prawnej. Biorąc przy tym pod uwagę, że R. C. nie ma oszczędności, ani nie dysponuje majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, należy stwierdzić, że przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata zostały spełnione.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.