Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z kontenerem i zasilaniem energetyczny p.n. [...] N. w W. na IX kondygnacyjnym budynku przy ul. [...] dz. ew. nr [...] w obrębie [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium Odwoławcze podało, że Prezydent Miasta W. - po rozpoznaniu wniosku z dnia 18 czerwca 2003 r. inwestora "P." SA. z siedzibą w W. - decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. - na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139) w związku z art. 85 dnia 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z kontenerem i zasilaniem energetyczny p.n. [...] N. w W. na IX kondygnacyjnym budynku przy ul. [...] dz. ew. nr [...] w obrębie [...] wskazując w uzasadnieniu, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rejonu Stacji [...]
"P.", zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000r. (Dz.Urz. nr [...], poz. [...]).
W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji Z. i C. D. podnieśli, że uzgodnione przedsięwzięcie jest szkodliwe dla środowiska i lokalnego społeczeństwa. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] wskazał w odwołaniu, że decyzja sprzeczna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla obszaru [...] ustala maksymalną liczbę VII kondygnacji, a w treści decyzji pisze się o IX kondygnacyjnym budynku przy ul. [...]. oraz że decyzja nie została uzgodniona z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wskazano ponadto, że nie uwzględniono w tej decyzji w należytym stopniu interesów osób trzecich. Stowarzyszenie Kulturalno-Ekologiczne "Z." w swym odwołaniu wniosło o unieważnienie decyzji organu I instancji na podstawie art. 11 ustawy o ochronie środowiska. Wskazują na naruszenie przez organ pierwszej instancji w toku prowadzonego w sprawie postępowania przepisów art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 10 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa oraz art. 106 § 5 kpa.
Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 809, poz. 717) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosowane były przepisy dotychczasowe. W analizowanej sprawie postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczęte zostało wnioskiem z dnia 18 czerwca 2003 r., co oznacza, że do postępowania w rozpoznawanej sprawie mają odniesienie przepisy dotychczasowe to jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139), która określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowanie przestrzennego. Po myśli art. 33 ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana jest na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który upoważnia do takiego rozstrzygnięcia w sprawie wykorzystania gruntu, jakie wyraźnie wynika z treści graficznej i tekstowej ustaleń planu. Zgodnie z dyspozycją art. 43 ustawy organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest uprawniony do badania celowości zamierzeń inwestycyjnych, lecz do oceny zgodności tych zamierzeń z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż zapis art. 7 ustawy określa, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że jest on aktem prawnym powszechnie obowiązującym, wiążącym zarówno organy gminy, instytucje publiczne, jak i obywateli. W połączeniu z przepisami ustawy oraz przepisami szczególnymi stanowi podstawę do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W analizowanej sprawie wnioskowana inwestycja usytuowana jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Rejonu Stacji [...] "P.", zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000r. (Dz.Urz. nr [...], poz. [...]) symbolem planistycznym [...] ustalającym zachowanie istniejącej zabudowy. Dla terenu tego plan dopuszcza remonty, adaptacje i przekształcenia, nadbudowy: plan zaleca nadbudowę północnej części budynku od strony ul. [...]; plan ustala gabaryty wysokości: minimalnej - 18 m.; maksymalnej - 25 m. ustalając jako maksymalną ilość kondygnacji na siedem.
Zdaniem Kolegium z powyższego zapisu planu zagospodarowania dla wnioskowanego obszaru w nie wynika zakaz realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wskazane w planie zagospodarowania ograniczenie gabarytowe dotyczy nowej zabudowy, gdy tymczasem wnioskowana inwestycja usytuowana ma być na istniejącym już budynku o IX kondygnacjach.
Kolegium po dokonaniu analizy ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem ustaliło, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zlokalizowana jest w obszarze przeznaczonym na remonty, adaptacje i przekształcenia oraz nadbudowy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano także, że Wojewoda [...] po zapoznaniu się z tym raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, postanowił uzgodnić wnioskowane w sprawie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu składające się w sumie z dziewięciu anten pracujących w pasmach częstotliwości wskazanych we wniosku podając, iż z analizy przedłożonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko wynika, że uzgodnione przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko.
Kolegium podkreśliło w uzasadnieniu swojej decyzji, że zgodnie z zapisem art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie zgodne jest z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli C. i Z. D. właściciele lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. Skarżący podnieśli, że postępowanie wszczęto formalnie w dacie, gdy obowiązywała jeszcze ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz ich zdaniem złożenie wniosku przed zmianą przepisów miało na celu obejście prawa i zastosowanie starych, gorszych przepisów.
Skarżący podnieśli, że budowa stacji telefonii komórkowej na sąsiednim budynku narazi ich na szkodliwe oddziaływanie promieniowania z tej inwestycji.
Skarżący poinformowali, że nie zostali prawidłowo powiadomieni o planowanej inwestycji oraz, że budowa masztu na sąsiednim budynku wpłynie niekorzystnie na kamienicę przy ul. [...], która wpisana jest do rejestru zabytków.
Skarżący podkreślili również, że organy wydające decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji nie wzięły pod uwagę słusznych interesów osób trzecich.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, uznawany również w doktrynie, iż podstawą legitymacji procesowej strony jest przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowanemu w postępowaniu administracyjnym.
Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja.
Skarżący tj. C. i Z. D. są właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., znajdującego się na działce sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji przy ul. [...].
C. i Z. D. są jednak członkami Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...].
Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. (t. jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) wspólnotę mieszkaniową tworzy ex lege ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości.
Wspólnota mieszkaniowa w myśl powyższego może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana, a zatem jest tzw. ułomną osobą prawną. Zdolność do udziału wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym wynika z treści art. 29 kpa.
Z powyższego wynika, że w sprawie niniejszej podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi mógł być Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w W. Podmiot ten wniósł wprawdzie skargę na badaną w niniejszym postępowaniu decyzję Kolegium Odwoławczego jednak skarga ta została odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego.
Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej, skarżący C. i Z. D. nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. [...] była Wspólnota Mieszkaniowa sąsiedniego budynku przy ul. [...], której Zarząd mógł podejmować działania przewidziane w przepisach postępowania administracyjnego. Za strony tego postępowania nie mogą być natomiast uznani poszczególni właściciele mieszkań budynku przy ul. [...] w W., których mógł skutecznie reprezentować Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.