Uzasadnienie
Skarżący B. I. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2012 r. Nr [...].
Ze złożonego w dniu 28 grudnia 2012 r. wniosku zawartego na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący jest osobą w podeszłym wieku (84 lata), cierpiącą na liczne, przewlekłe schorzenia. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.694,94 zł netto miesięcznie. Skarżący wskazał, iż koszty leczenia pochłaniają znaczną część otrzymywanej emerytury. Wnioskodawca mieszka w domu o pow. 140 m2 wraz z pełnoletnim synem, jednak według oświadczenia skarżącego nie prowadzą oni wspólnego gospodarstwa domowego. Oprócz domu oraz nieruchomości rolnej o pow. 3,21 ha, w tym lasu o pow. 0,31 ha, skarżący nie posiada żadnego innego majątku oraz zgromadzonych oszczędności.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (a takim zakresem objęty jest wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wzięto pod uwagę przedstawioną przez niego sytuację rodzinną i majątkową.
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy mieć na uwadze, iż głównym źródłem dochodu skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.694,94zł miesięcznie. Skarżący nie określił wprawdzie wysokości dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego, jednak mając na uwadze wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego, którego skarżący jest właścicielem (ok. 3 ha) należy uznać, iż dochody te są niewielkie i wynoszą ok. 570 zł miesięcznie (por. obwieszczenie Prezesa GUS z dnia 23 września 2011 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2010 r., M.P. Nr 87, poz. 917). Poza tym skarżący wykazał, iż dochód ten w znacznej części przeznaczany jest na leczenie oraz pokrycie kosztów utrzymania domu.
Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych jak wyżywienie i ubranie należy stwierdzić, że zestawienie wysokości stałego dochodu uzyskiwanego przez skarżącego z miesięcznymi kosztami niezbędnego utrzymania oraz kosztami stałego leczenia pozwala przyjąć, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym w formie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 § 2 pkt 7 P.p.s.a.