Uzasadnienie
Skarżąca I. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wobec tego, że skarżąca nie uiściła wpisu sądowego wraz z wniesieniem skargi, Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia należnego wpisu sądowego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe wezwanie Sądu, skierowane na adres wskazany w skardze dwukrotnie awizowane, wróciło z adnotacją poczty "nie podjęto w terminie". Zawiadomienia dla skarżącej o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono w skrzynce oddawczej w dniach: 22 grudnia 2012 r. i 4 stycznia 2013 r. Wezwanie Sądu zostało zatem skutecznie doręczone skarżącej z upływem dnia 7 stycznia 2013 r. (art. 73 § 4 w związku z art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
Pozostało ono jednak bez odpowiedzi.
Wobec nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi, w zakreślonym przez Sąd terminie, który upłynął w dniu 14 stycznia 2013 r., Sąd postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. skargę odrzucił.
Pismem z 12 lutego 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) I. P. wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Skarżąca podniosła, że jest osobą niepracującą i ma chorowite dziecko, które więcej czasu spędza w domu niż w przedszkolu. Dodatkowo cały grudzień dziecko chorowało i skarżąca stale przebywała w domu. Nadto drugi domownik pracuje tylko w systemie nocnym, a więc całe dnie jest w domu. W tym okresie listonosz nie był w domu i nawet nie usiłował przekazać przesyłki do rąk adresata. W skrzynce oddawczej skarżącej również nie zostawiono żadnych zawiadomień o pozostawieniu w urzędzie pocztowym przesyłki kierowanej z Sądu. Skarżąca podała, że od dłuższego czasu ma problemy z urzędem pocztowym właściwym dla jej miejsca zamieszkania. Skarżąca do wniosku dołączyła skargę skierowaną do Urzędu Pocztowego w O..
Wobec powyższych wyjaśnień Sąd zobowiązał skarżącą do wskazania czy została jej udzielona odpowiedź przez Pocztę Polską S.A. na złożoną przez nią skargę.
W piśmie z 8 marca 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca poinformowała, że dotychczas takiej odpowiedzi nie otrzymała.
W piśmie z 15 marca 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) I. P. poinformowała, że otrzymała informację od poczty polskiej, że z uwagi na brak danych identyfikujących przesyłkę (numer nadania) nie było możliwe ustalenie czy sposób realizacji usług pocztowych zgodny był z obowiązującymi przepisami. W tej sytuacji - z uwagi, że przesyłka stanowiąca "zwrot do nadawcy" znajduje się w akta sprawy - skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o podanie numeru nadania przesyłki.
Zgodnie z zarządzeniem Sądu z dnia 20 marca 2013 r. sporządzono kserokopię koperty, zawierającej zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi (k-22 i 22 verte) i doręczono skarżącej celem umożliwienia jej ponownie złożenia skargi do Poczty Polskiej S.A. Nadto zobowiązano skarżącą do:
- • poinformowania Sądu - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania - czy i kiedy skarżąca złożyła skargę do Poczty Polskiej S.A. dotyczącą przesyłki Sądu zawierającej zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi,
- • nadesłania do Sądu odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. (niezwłocznie po jej udzieleniu) na złożoną skargę.
Ostatecznie w dniu 25 kwietnia 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca nadesłała odpowiedź jaką uzyskała od Poczty Polskie S.A. w piśmie z 17 kwietnia 2013 r. Wynika z niej, że przesyłkę nadaną przez Sąd Administracyjny w Warszawie przekazano do doręczenia 27 grudnia 2012 r. i w tym samym dniu w skrzynce oddawczej pozostawiono zawiadomienie o jej nadejściu. Ponowne zawiadomienie doręczono także do skrzynki oddawczej 4 stycznia 2013 r. Zwrotu przesyłki do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" dokonano 11 stycznia 2013 r.
Niezależnie od powyższych ustaleń wskazano, że nie wyklucza się, że postępowanie pracownika poczty podczas próby doręczenia przesyłki jak i zawiadomień o jej nadejściu nie wypełniało w pełni definicji zachowania należytej staranności i przestrzegania obowiązujących przepisów w tym zakresie.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego, czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A. zawarte w piśmie z 17 kwietnia 2013 r. wskazują, że prawdopodobne jest nieprawidłowe działanie pracownika poczty zmierzające do doręczenia skarżącej przesyłki Sądu zawierającej zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Możliwym jest więc, że po pierwsze w ogóle nie podjęto próby doręczenie przesyłki w miejscu zamieszkania skarżącej, a po drugie wystąpiły nieprawidłowości przy zawiadamianiu skarżącej o nadejściu przesyłki (awizo).
Skoro powołany wyżej przepis wymaga jedynie uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, to stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Należało uznać, iż uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego skargi nastąpiło bez winy skarżącej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.