Uzasadnienie
W dniu 3 listopada 2017 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skarga M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu.
Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2018 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącą do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 300 zł.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 26 lutego 2018 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 5 marca 2018 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżąca nie wykonała zarządzenia Przewodniczącej Wydziału. Złożyła natomiast w Biurze Podawczym tutejszego Sądu w dniu 1 marca 2018 r. wniosek cofający skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga.
Zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie wykonała zarządzenia Przewodniczącej Wydziału i nie uiściła wymaganego wpisu sądowego, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy adnotacja poczyniona na karcie 34 akt sądowych, z której wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi dokonane wnioskiem z dnia 1 marca 2018 r. jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera żadnych braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie oświadczenie z dnia 1 marca 2018 r. cofające skargę było poprzedzone stosownym wezwaniem z dnia 23 lutego 2018 r. do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, które nie zostały uzupełnione, a to powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 powyższej ustawy, mimo jej cofnięcia, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające skargę nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie.