Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] października 2013 r., po rozpoznaniu wniosku J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. stwierdzającą nieważność decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., zobowiązującej firmę [...] do zwrotu poniesionych przez budżet państwa kosztów przeprowadzenia działań naprawczych w wysokości 119.676,49 zł - w związku z zanieczyszczeniem środowiska substancjami ropopochodnymi w wyniku wycieku oleju opałowego transportowanego samochodem z cysterną przez firmę "[...]" z siedzibą w M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004).
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego.
W niniejszej sprawie przede wszystkim należy zwrócić uwagę na charakter zaskarżonej decyzji. Została ona wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Orzeczenia takie, z uwagi na swój formalnoprawny charakter, nie powodują skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie nakładają bowiem na stronę jakichkolwiek obowiązków, jak również nie przyznają stronie uprawnień, skutkiem czego nie mogą podlegać wstrzymaniu wykonania w trybie ww. przepisu.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 116/12), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja stwierdzająca nieważność aktu administracyjnego, ani utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji. Skoro zatem tego rodzaju decyzje ze swej istoty nie mogą być wykonane, wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu byłoby bezzasadne.
Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego jakiegokolwiek obowiązku, w szczególności nie zobowiązuje go do zwrotu poniesionych przez budżet państwa kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych i naprawczych. Wniosek skarżącego nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.