Uzasadnienie
Starosta S. decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., wydaną na podstawie art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 53 ust.l, art.55 ust.l i art. 66 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) w pkt. I udzielił pozwolenia wodnoprawnego S. Sp. z o.o. w W. na pobór piasku z rzeki W. w km. [...] – [...] oraz w pkt. II zezwolił na składowanie piasku w międzywale na lewym brzegu W. w km [...], na składowisku o powierzchni 4,5 ha, na terenie Gminy W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002r., po rozpatrzeniu odwołania Ogólnopolskiego T., w pkt. I uchylił decyzję Starosty i w pkt. II odmówił S. Sp. z o.o., pozwolenia wodnoprawnego na pobór piasku rzeki W. na odcinku od km [...] do km [...]. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 kpa oraz art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.).
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2004r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 140 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Ogólnopolskiego T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2002r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002r. W uzasadnieniu decyzji podano, że Wojewoda [...] jako organ drugiej instancji miał prawo uchylić pkt I decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 200lr. dotyczący pozwolenia na pobór piasku z koryta rzeki i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, natomiast pkt II tej decyzji Wojewoda powinien uchylić i w tym zakresie umorzyć postępowanie Starosty, ponieważ organem właściwym, w myśl art. 140 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 200lr. Prawo wodne do wydawania pozwolenia wodnoprawnego na składowanie piasku na terenie międzywala jest wojewoda, a nie starosta.
W ocenie organu nadzoru Wojewoda dopuścił się rażącego naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 kpa, i z tej przyczyny należało stwierdzić nieważność decyzji z dnia 6 maja 2002r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2kpa.
W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Ogólnopolskie T. podniosło, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Minister Środowiska w uzasadnieniu tej decyzji w ogóle nie odniósł się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu, że decyzja tegoż organu z dnia [...] lipca 2002r. została wydana z naruszeniem art. 10 §1 oraz art. 61 § 4 kpa, bowiem nie powiadomiono T. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002r., co uniemożliwiło T. wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również zgłoszenia żądań.
Ponadto, zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Wbrew poglądowi organu nadzoru, Wojewoda [...], jako organ drugiej instancji, uprawniony był do uchylenia w całości wydanego przez organ pierwszej instancji pozwolenia wodnoprawnego w zakresie poboru piasku z dna rzeki i jednoczesnego orzeczenia odmowy udzielenia pozwolenia dla tego poboru z uwagi na ograniczenia wynikające z obowiązującej wówczas ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2002r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł ojej oddalenie podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, chociaż nie wszystkie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji można uznać za trafne.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Środowiska, że poddana kontroli w trybie nadzoru decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002r. jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Wojewoda [...] w decyzji tej jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 138 § 1 kpa. Przepis art. 138 § 1 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy jest uprawniony jedynie do wydania rozstrzygnięcia o sentencji takiej jak wymieniona we wskazanym przepisie, czyli albo utrzymuje w mocy zaskarżony akt (art. 138 § 1 pkt 1) albo uchyla je i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając umarza postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2), albo umarza postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3).
Należy nadmienić, iż stosownie do treści art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może jeszcze uchylić zaskarżony akt w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, o ile rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
W świetle powyższego Wojewoda [...]- jako organ drugiej instancji - po stwierdzeniu, iż decyzja z dnia [...] grudnia 200lr. Starosty Powiatu W. jest wadliwa powinien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylić pkt I tej decyzji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, a więc odmówić S. Sp. z o.o. w W. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór piasku z rzeki W. Podzielić należy stanowisko strony skarżącej, iż błędny jest pogląd organu nadzoru, iż Wojewoda powinien uchylić pkt I kontrolowanej decyzji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Staroście Powiatu W. Tego rodzaju rozstrzygnięcie organ odwoławczy może wydać na podstawie art. 138 § 2 kpa.
W ocenie składu orzekającego powyższy błąd organu odwoławczego nie miał wpływu na wynik sprawy, z tego względu,iż poddana w trybie nadzoru decyzja z dnia [...] maja 2002r. Wojewody [...] jest decyzją ułomną, gdyż zawarte w jej osnowie rozstrzygnięcie jest niepełne. W wymienionej decyzji organ odwoławczy nie zawarł rozstrzygnięcia co do pkt II decyzji pierwszej instancji dotyczącego udzielenia zezwolenia S. Sp. z o.o. w W. na składowanie piasku w międzywalu, na lewym brzegu W. w km. [...], na składowisku o powierzchni 4,5 ha.
Skoro, wedle art. 140 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz.1229 ze zm.) organem właściwym do wydana pozwolenia wodnoprawnego na składowanie piasku w międzywalu jest wojewoda, a nie starosta, to trafnie stwierdził organ nadzoru, iż Wojewoda powinien w tym zakresie decyzję uchylić i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji.
Mając powyższe na względzie należały stwierdzić, iż pomimo błędnego stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Wojewoda [...] dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 kpa, poddane kontroli Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie organu nadzoru stwierdzające nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002r. należało uznać za prawidłowe, gdyż niewątpliwie decyzja ta jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.. W orzecznictwie i w literaturze przedmiotu przyjęto, iż błędne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może mieć wpływu na ostateczne, zgodne z prawem rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 13.02.2002r. sygn. V SA 1689/01).
W ocenie Sądu nie można za zasadny uznać zarzut skargi naruszenia art. 10 § 1, art. 64 § 1 kpa, albowiem z akt sprawy wynika, iż skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu przed organem nadzoru na etapie postępowania drugoinstancyjnego.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.