Uzasadnienie
Gmina R. w dniu 28 listopada 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków odprowadzania ścieków. W skardze skarżąca Gmina zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w budżecie nie zostały zarezerwowane środki na uiszczenie kary. Konieczność jej uiszczenia przed rozpoznaniem skargi stworzy zagrożenie dla wspólnoty samorządowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku gdy skutkiem decyzji jest wyegzekwowanie od danego podmiotu nałożonej kary pieniężnej, Sąd nie ocenia na tym etapie postępowania, czy kara pieniężna została zasadnie nałożona ani czy prawidłowo ustalono jej wysokość a jedynie czy zostały wykazane przez stroną przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania decyzji.
W przedmiotowej sprawie skarżąca Gmina poza stwierdzenie, że w budżecie Gminy nie ma zarezerwowanych środków na uiszczenie kary, nie wskazała żadnych merytorycznych argumentów, których istnienie pozwalałoby na uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi Gminę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutków.
Należy wskazać, że Sąd, oceniając w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty określonej kwoty, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej kary pieniężnej ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej.
Strona skarżąca w ogóle nie wykazała jaka jest sytuacja finansowa Gminy a więc nie sposób ustalić czy obciążenie budżetu Gminy kwotą nałożonej kary spowoduje kwalifikowaną tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie WSA poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego argumenty przywołane przez Gminę mają charakter ogólnikowy i nie zostały poparte żadnymi dowodami np. dokumentami, co prowadzi do wniosku, że Gmina nawet nie uprawdopodobniła iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.