Uzasadnienie
Skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. Nr [...].
Z dołączonego do skargi formularza PPF wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś jedynym źródłem utrzymania jego rodziny jest świadczenie przyznane mu z tytułu przebywania na terytorium RP i ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł oraz wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę żony w wysokości 2.000 zł. Skarżący wskazał na następujące wydatki konieczne: wynajem mieszkania - 1850 zł, zakup żywności- 700 zł oraz inne wydatki konieczne- 200 zł.
Ponieważ złożone przez wnioskodawcę oświadczenie nie zawierało pełnych informacji co do aktualnej sytuacji finansowej jego rodziny, wnioskodawca pismem Sądu z dnia 10 stycznia 2013 r. został wezwany do uzupełnienia, w terminie 14 dni przedmiotowego wniosku poprzez nadesłanie:
- a) wyciągów z posiadanych przez skarżącego oraz jego żonę rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,
- b) kopii umowy najmu mieszkania,
- e) zaświadczenia z Urzędu Do Spraw Cudzoziemców o wysokości otrzymywanego przez skarżącego zasiłku na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium RP,
- f) zaświadczenia pracodawcy, ewentualnie innego dokumentu potwierdzającego wysokość wynagrodzenia S. J. z tytułu umowy o pracę,
- g) odpisu zeznania podatkowego S. J. za 2011 r.
Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało wysłane na adres podany przez skarżącego w skardze. Jak wynika z akt sądowych sprawy, przedmiotowe wezwanie doręczono dorosłemu domownikowi – Z. J. w dniu 15 stycznia 2013 r. (k.23 akt sądowych). Zatem zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej jako P.p.s.a.) należy uznać je za doręczone skarżącemu skutecznie. Termin do wykonania wezwania Sądu z dnia 10 stycznia 2013 r. upłynął w dniu 22 stycznia 2013 r. Skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał wezwania Sądu.
Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:
W postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały wyjaśnione podstawowe okoliczności dotyczące rzeczywistego stanu majątkowego skarżącego i jego możliwości płatniczych.
Informacje, do których udzielenia zobowiązano skarżącego, a które nadal pozostały niewyjaśnione miały istotny wpływ na merytoryczne rozpoznanie złożonego przez niego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, rzutując przede wszystkim na prawidłową ocenę jego sytuacji materialno – bytowej. Okoliczności te nie mogą stanowić domniemania ze strony zarówno referendarza sądowego jak i Sądu, zwłaszcza gdy mają stanowić podstawę udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych. Rodzi to obowiązek wszechstronnego ich wyjaśnienia, zwłaszcza gdy informacje udzielone przez osobę wnioskującą o przyznanie prawa pomocy budzą wątpliwości lub są rozbieżne z posiadanymi już przez Sąd, albo po prostu okazują się niewystarczające dla dokonania tej oceny.
W niniejszej sprawie skarżący wnioskował o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Warunkiem przyznania prawa pomocy w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jest wykazanie braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
Nieudzielanie wymaganych informacji powoduje, iż brak jest możliwości ustalenia, czy skarżący spełnia tę przesłankę.
Prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, z czym związany jest ścisły rygoryzm. Jeżeli strona pomimo nie budzącej wątpliwości treści wezwania nie stosuje się do niego i nie udziela wymaganych informacji – do czego ma oczywiście prawo, musi się przez to liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami z tego tytułu.
Jak wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w urzędowym formularzu PPF z dnia 21 listopada 2012 r. oświadczenie skarżącego za niewystarczające dla dokonania oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych. Przedłożenie przez skarżącego żądanych dokumentów i oświadczeń pozwoliłoby nie tylko na weryfikację dochodów wskazanych przez niego w rubryce 10 formularza PPF ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej skarżący się znajduje.
Wnioskodawca na skierowane do niego w dniu 10 stycznia 2013 r. wezwanie nie udzielił odpowiedzi. Za wystarczające dla merytorycznej oceny wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie mogą natomiast być uznać dane zawarte w formularzu wniosku.
Okoliczności te powodują ostatecznie, iż brak jest podstaw aby przyjąć, że wnioskodawca uprawdopodobnił, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.
W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.