Uzasadnienie
Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004r., po rozpoznaniu zażalenia J. D. i K. B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] listopada 2003r. w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w W., na działce gruntu nr [...].
W uzasadnieniu podano, iż przedmiotowa inwestycja należy do typowych stacji bazowych lokalizowanych na wolnostojących wieżach. Analiza przedłożonych dokumentów wskazuje, iż nieuzasadnione są obawy stron odnośnie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi przebywających ewentualnie na terenie sąsiadującym z inwestycją. Organ ustosunkowując się do zarzutu nieuwzględnienia zmiany miejscowego planu zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999r. poz. 139 ze zm.). Ponieważ w czasie rozpoznawania sprawy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] października 1992r., to zobowiązany był do przestrzegania ustaleń tego planu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2004r. wniósł pełnomocnik J. D. i K. B., podnosząc zarzut naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalności poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz.1883) oraz przepisów art. 85 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 169 ze zm.). Pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu we [...] z zaleceniem uwzględnienia przy jej rozpoznawaniu obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania przez Sąd niniejszej skargi.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Główny Inspektor Środowiska dokonując uzgodnienia przedmiotowej inwestycji nie rozważył, jaki wpływ będzie miało pole elektromagnetyczne wytwarzane przez anteny nadawcze tejże stacji telefonii komórkowej na działki skarżących z uwagi na górzysty charakter terenu, na którym są położone. Ponadto podniesiono, iż błędne jest stanowisko organu odwoławczego, co do stosowania w tym postępowaniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w oparciu o przepis art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) z tego powodu, iż przed datą wydania zaskarżonego postanowienia opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] z dnia [...] stycznia 2004r. nowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...] uchwalony przez Radę Gminy w [...] uchwałą nr [...] w dniu [...] października 2003r.. Z niniejszego planu wynika nowe przeznaczenie działek sąsiadujących z działką nr [...], na której planowana jest inwestycja.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane w postanowieniu, dodając przy tym, iż decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004r. Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie w sprawie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w W. na działce nr [...] ze względu na utratę mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dniem [...].12.2003r. i uchwalenie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na wstępie należy przede wszystkim podnieść, iż istota administracyjnego postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 kpa polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz dokonaniu oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, bądź w zażaleniu.
Przepis art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy jest uprawniony jedynie do wydania rozstrzygnięcia o sentencji takiej jak wymieniona we wskazanym przepisie, czyli albo utrzymuje w mocy zaskarżony akt (art. 138 § 1 pkt 1) albo uchyla je i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając umarza postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2), albo umarza postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3). Stosownie do treści art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżony akt w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy rozpoznając sprawię powinien ocenić ją według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dniu wydawania swojego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że jeżeli przepisy prawa materialnego uległy zmianie w czasie między wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji a rozpoznaniem odwołania (zażalenia), organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - wydając rozstrzygnięcie obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny i ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dniu wydawania swojego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1999r., IV SA 2079/97, lex nr 48737); wyrok NSA z dnia 19 lipca 2001, V SA 3872/00, lex nr 78936).
W tym miejscu należy wskazać, iż Sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada zaskarżony akt pod względem zgodności ze stanem prawnym obowiązującym w dacie jego wydania (art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
W świetle tego nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z unormowaniem wynikającym z art. 85 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzja ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje przepisy dotychczasowe. Niemniej jednak należy zauważyć, iż organowi odwoławczemu uszło uwadze, że zgodnie z art. 67 ust.1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] czerwca 1992r. wyekspirował z dniem 1 stycznia 2004 roku. Utrata mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego, który jako przepis prawa miejscowego wiąże organy administracyjne przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, jak też przy uzgadnianiu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w projekcie tej decyzji, powoduje zmianę stanu prawnego, którą organ drugiej instancji obowiązany jest uwzględnić w prowadzonym postępowaniu.
Oznacza to, że skoro w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie obowiązywał już wyżej podany ogólny plan zagospodarowania przestrzennego gminy Kłodzko, w oparciu o który organ pierwszej instancji dokonał uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organ odwoławczy i wydania postanowienia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art.144 kpa. Ponieważ na skutek utraty mocy obowiązującej przepisów prawa miejscowego odpadła podstawa prawna do uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy powinien stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić postanowienie pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w tej sprawie przed tym organem. W takim przypadku postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w cyt. powyżej art. 85 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będzie toczyło się na nowo na zasadach określonych w art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Jeżeli utrata mocy obowiązującej dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego związana jest z wejściem w życie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego lub nowego planu, to postępowanie o ustalenie warunków i zagospodarowania terenu będzie także toczyło się na nowo na ogólnych zasadach wynikających z ustawy z dnia 7 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym, z tym że w oparciu o ustalenia nowoobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak tego wymaga wspomniany przepis art. 85 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W świetle powyższego należy uznać, iż zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 138 kpa i dlatego należało wyeliminować go z obrotu prawnego.
Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.