Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] SKO w [...], działając na podstawie art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej Kpa), w zw. z art. 17 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. T. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], orzekającej o wymierzeniu J. T. i E. T. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 1 drzewa - lipy o obwodzie pnia 58 cm, które rosło na terenie ogródków działkowych "[...]" w osiedlu [...] na działce oznaczonej nr [...] z obrębu [...] (ogródek działkowy nr [...]), położonej w Dzielnicy [...], w wysokości 36.862,65, orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonego aktu wskazano, że Zarząd Dzielnicy [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], orzekł o wymierzeniu Państwu J. T. i E. T. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 1 drzewa - lipy o obwodzie pnia 58 cm, które rosło na terenie ogródków działkowych "[...]" w osiedlu [...], na działce oznaczonej nr [...] z obrębu [...] (ogródek działkowy nr [...]), położonej w Dzielnicy [...], w wysokości 36.862,65.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego bezsprzecznie stwierdzono wycięcie bez wymaganego prawem zezwolenia lipy o obwodzie pnia 58 cm z terenu działki nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan E. T. wskazując, iż drzewo to zostało posadzone przez jego żonę. Skarżący nie wiedział przy tym, że do usunięcia drzewa wymagane jest zezwolenie. Dodano też, że drzewo było duże i zagrażało bezpieczeństwu. Skarżący wskazał ponadto na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który uznał za niezgodne z Konstytucją przepisy dotyczące wymierzania kary za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.
Rozpoznając niniejszą sprawę Kolegium zważyło, że przepis art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, ze zm.) pozwala na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Natomiast w art. 83 ust. 6 tej ustawy ustawodawca uregulował zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia usunięcia określonych kategorii drzew lub krzewów, które z reguły podlegają ochronie na podstawie innych aktów prawnych lub zostały posadzone w ściśle określonym celu.
Z kolei w myśl art. 88 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia.
W związku z tym w pierwszej kolejności organ administracji powinien dokonać ustaleń, czy podmiot, który usunął drzewa lub krzewy, mógłby uzyskać zezwolenie na ich usunięcie, a zatem, czy jest posiadaczem nieruchomości, na której one rosły. Tylko bowiem taki podmiot może ponosić odpowiedzialność za usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia. Dalej organ wywodził, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, iż teren, na którym rosło drzewo stanowi własność Skarbu Państwa, a gospodarowanie zasobem nieruchomości Skarbu Państwa sprawuje Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Działka, z terenu której usunięto drzewo, uchwałą Polskiego Związku Działkowców nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 roku przyznana została Państwu J. T. i E. T., co oznacza, że stali się oni użytkownikami działki rekreacyjnej nr [...]. Stali się oni zatem posiadaczami zależnymi działki i mieli możliwość ubiegania się o zezwolenia na usunięcie drzewa.
W tym zakresie ocena zebranych w sprawie dowodów zaprezentowana przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji nie nosi znamion dowolności, czego dowodem jest fakt, iż strony na żadnym etapie postępowania nie zakwestionowały dokonanych ustaleń.
Z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji wynika, iż drzewo usunięte zostało przez użytkownika działki na jesieni 2013 r. Początkowo pozostawiono pień o wysokości 130-140 cm, by później całkowicie go usunąć.
W dniu 29 września 2014 r. skarżący wywiódł skargę na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Następnie pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. skarżący poinformował, że decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa SKO zmieniło zaskarżoną decyzję w zakresie kwoty administracyjnej kary pieniężnej i wymierzyło tę karę w wysokości 11127,24 zł, podając, że "w tym temacie nie mamy już żadnych pretensji".
Pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania pisma z dnia 9 grudnia 2016 r., w odniesieniu do interpretacji jego treści, tj. czy należy je potraktować jako wniosek o cofnięcie skargi.
Skarżący udzielił odpowiedzi dnia 3 lutego 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wskazane w pkt 1-2 tego przepisu stało się bezprzedmiotowe, czyli zaistniała przyczyna bezprzedmiotowości postępowania inna niż cofnięcie skargi przez skarżącego lub śmierć strony. Skarżący w piśmie dnia 3 lutego 2017 r. podał, że skargi nie cofa, jednocześnie wnosząc o wyjaśnienie szeregu kwestii. W szczególności skarżący wskazał, że decyzją SKO z dnia [...].
09. 2016 r. znak [...], po wyroku WSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1877/15, kwotę zapłaty ustalono w wysokości 11.127.24 zł, stosując wyliczenie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 25 sierpnia 2016 r. - w sprawie opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. z 26 sierpnia 2016 r., poz. 1354) - zał. l do rozporządzenia, stosując współczynnik lokalizacji 1,0 - zał. 2 do rozporządzenia. Wątpliwość skarżącego, o której wyjaśnienie prosił Sąd dotyczyła m. in. tego, czy organ zastosował prawidłowy współczynnik.
Na rozprawie dnia 20 kwietnia 2017 r. skarżący nie stawił się.
W związku z tym Sąd wziął pod uwagę, że decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa SKO zmieniło zaskarżoną decyzję powodując, że postępowanie sądowe, z uwagi na utratę bytu prawnego, będącej przedmiotem skargi decyzji zmienionej - stało się bezprzedmiotowe, co – niezależnie od interpretacji pism skarżącego w kontekście cofnięcia skargi –skutkowało wydaniem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego.
Wobec powyższego orzeczono jak w postanowieniu.