Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. referendarz sądowy odmówił L. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie do kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Po rozpoznaniu sprzeciwu od ww. postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. w pkt 1 zmienił postanowienie referendarza sądowego w ten sposób, że ustanowił dla skarżącego adwokata, zaś w pkt 2 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie.
Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 lipca 2017 r., zaś w dniu 13 lipca 2017 r. L. W. złożył pismo za tytułowane: "Skarga", w którym zakwestionował postanowienie z dnia 28 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu. Analiza akt sądowych wskazuje, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny działając jako sąd drugiej instancji, rozpoznał merytorycznie sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z 25 stycznia 2017 r. i postanowieniem z 28 czerwca 2017 r. zmienił postanowienie referendarza poprzez ustanowienie adwokata, zaś w pozostały zakresie postanowienie to utrzymał w mocy. Obecnie na gruncie ppsa, postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1 – 10 ppsa, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, czy jakiegokolwiek środka odwoławczego na tego rodzaju postanowienie.
Jeżeli ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. II FZ 196/11- http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, zażalenie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.