Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2962/15 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uchylił własne postanowienie z 29 czerwca 2016 r. w trybie art. art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm, dalej zwanej "p.p.s.a.").
W piśmie z 5 października 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez rozstrzygnięcie o zgłoszonym żądaniu zasądzenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa adwokackiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 157 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok wyłącznie w zakresie kosztów zapada w formie postanowienia (art. 157 § 3 w zw. z art. 160 p.p.s.a.). Na podstawie art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a.. Ustosunkowując się zatem do wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia 16 września 2016 r. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania należy wyjaśnić, że w innych przypadkach niż orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz orzeczenia, o których mowa w art. 201, art. 203 i 204 p.p.s.a., sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania.
W przedmiotowej sprawie postanowieniem z 16 września 2016 r. WSA w Warszawie, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił własne postanowienie z 29 czerwca 2016 r. Wskazać należy, że postanowienia tego nie można zaliczyć, do żadnej z grup orzeczeń wymienionych w art. 200, art. 201, art. 203 i 204 p.p.s.a. Zatem art. 209 p.p.s.a. art. 201 § 1 p.p.s.a nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Nie istniała zatem podstawa prawna do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Niemniej, zauważyć należy, że według przepisu art. 195 § 2 p.p.s.a uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. Uznanie zażalenia za "oczywiście uzasadnione" oznacza brak podstawy do uiszczenia opłaty od zażalenia - art. 220 § 1 p.p.s.a. nie ma wówczas zastosowania, a opłata pobrana wcześniej podlega uchyleniu i zwrotowi na podstawie art. 225 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r. o sygn. FZ 374/04, postanowienie NSA z 31 stycznia 2005 r., FZ 505/04, postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r. II OSK 860/08, wszystkie CBOISA). Dlatego też, Sąd zarządzi zwrot wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł, odrębnym zarządzeniem.