Uzasadnienie
W piśmie z 17 października 2017 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
W piśmie z dnia 5 grudnia 2017 r. Sekretariat Sądu przesłał Skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 15 listopada 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto w piśmie z tego samego dnia wezwano Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie dokumentu z którego wynika sposób reprezentacji Skarżącej spółki (odpisu z KRS), ponadto do nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, bądź jej podpisanie w siedzibie Sądu.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania te doręczono Skarżącej w dniu 11 grudnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej P.p.s.a.) każde pismo strony skierowane do Sądu musi zawierać jej podpis albo podpis jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu.
Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego doręczenia wezwania Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi i nie nadesłała dokumentu z którego wynika sposób reprezentacji Spółki (odpisu z KRS), ponadto nie nadesłała podpisanego egzemplarza skargi. W zakreślonym terminie tj. do dnia 18 grudnia 2017 r. Skarżąca nie uiściła również należnego wpisu.
Sprawie nie można zatem nadać dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji