Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 stycznia 2013 r. N. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym (zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata z urzędu).
Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem strony wyznaczyła adwokata K. W. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. (IV SA/Wa 298/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę N. R. na powołaną decyzję Rady do Spraw Uchodźców. Jednocześnie Sąd przyznał adwokatowi K. W. kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.
Wnioskiem z dnia 7 maja 2013 r. adw. K. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 lipca 2013 r.
Pismem z dnia 23 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej poinformował Sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., a sporządzoną przez siebie opinię w tej sprawie przekazał stronie. Do pisma dołączył dowód nadania przesyłki poleconej na adres skarżącej.
Jednocześnie pełnomocnik zwrócił się o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty tej pomocy nie zostały zapłacone w całości.
Stwierdzono, co następuje:
W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym i zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wskazanie konkretnej osoby, mającej świadczyć pomoc prawną, Ta wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika, który sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się wyznaczony adwokat, sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r. (IV SA/Wa 298/13). Powinien on zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) wskazanego rozporządzenia. Ponieważ prowadził on sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Zgodnie z przepisem § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych powodów, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.