Uzasadnienie
W dniu 12 lutego 2018 r. P. P. złożył (na urzędowym formularzu) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
We wniosku podał, że od 2015 r. jest osobą w trudnej sytuacji, po licznych egzekucjach komorniczych i obecnie nie ma środków do życia. Podał, że korzysta z pomocy Caritasu, przyznano mu bezpłatne obiady. We wnoszeniu pism urzędowych korzysta z pomocy fundacji. Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z prac dorywczych (500 – 800 zł miesięcznie). Podał, że miesięcznie wydaje na leki od 160 do 200 zł, wizyty kontrolne u lekarzy – 150-200 zł (co 2 miesiące), jedzenie 200 zł, noclegi – 200-300 zł miesięcznie.
Rozpoznając powyższy wniosek Referendarz sądowy miał na uwadze, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 245 § 2 Ppsa prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W ocenie Referendarza Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Już w piśmie z dnia 20 grudnia 2017 r. Skarżący podniósł, że nie ma stałego dochodu, nie posiada żadnych oszczędności, w wyniku egzekucji komorniczej zablokowano jego rachunek, na którym nie są prowadzone żadne operacje. Podał także, że w 2015 r. zlicytowano jego lokal mieszkalny, a następnie został z niego wyeksmitowany. Od 2015 r. jest bezdomny, pomieszkuje w różnych miejscach, żywi się w jadłodajniach. Powyższe twierdzenia powtórzył również we wniosku o prawo pomocy złożonym na formularzu PPF, oświadczając przy tym, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (pkt 13 formularza).
Stwierdzić zatem należy, że uzyskiwany przez Wnioskodawcę dochód (500 – 800 zł z prac dorywczych) nie pozwala na wygospodarowanie kwoty choćby na pokrycie wpisu sądowego. Skarżący nie dysponuje również oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków. Uzyskiwane świadczenie tym bardziej nie pozwala na wygospodarowanie kosztów na ustanowienie z wyboru profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi 480 zł (stawki adwokackie są identyczne). Wobec tego nawet minimalna stawka na wynagrodzenie dla pełnomocnika pochłonie prawie całą część uzyskiwanego przez Skarżącego zarobku.
Wobec tego spełnione zostały przesłanki umożliwiające przyznania prawa pomocy.
Zauważyć należy, że Skarżący wniósł o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika wskazując zarówno adwokata jak i radcę prawnego. Jednak w ocenie Referendarza żądanie ustanowienia dwóch pełnomocników z urzędu, zarówno adwokata, jak i radcy prawnego, nie zasługiwało na uwzględnienie. Dla zapewnienia bowiem należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika. Referendarz uznał, że wystarczającym jest ustanowienie dla Skarżącego radcy prawnego, który w rubryce 4.2 wymieniony jest w pierwszej kolejności.
Na marginesie należy również zauważyć, że również w postępowaniu przed sądem powszechnym przyznano Skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie (postanowienia z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II Co 3493/15 - w aktach administracyjnych sprawy).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.