Uzasadnienie
Pismem z 20 października 2016 r. K. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] września 2016 r., nr [...] uchylające postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2016 r., znak [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.
Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi.
Z powyższych przepisów wynika, że wykluczona została możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot, niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zatem mając na uwadze, powyższe wskazać należy, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy legitymację skargową przyznał wyłącznie inwestorowi. Dlatego też wniesienie skargi przez inny nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, bowiem skarga pochodzi od podmiotu, który skarżącym być nie może (por. postanowienie NSA z 2 października 2012 r., sygn. II OSK 2300/12, CBOIS).
Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 28 października 2015 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożył D. W.. Zatem tylko on był inwestorem. Skoro skarżący, który nie jest inwestorem nie mógł w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, z uwagi na treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać, że nie przysługuje mu również prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie wydane w tym postępowaniu.
Podmiotem, który w postępowaniu uzgodnieniowym mógł wnieść skuteczne zażalenie był inwestor, tj. D. W., który z uprawnienia skorzystał. Jemu też na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. przysługiwało prawo do złożenia skargi na postanowienie organu II instancji. Wobec tego skoro wolą ustawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy jedynie na wniosek inwestora, wyłączono tym samym kontrolę sądów administracyjnych tych rozstrzygnięć na wniosek innych podmiotów. Chodzi przy tym o takie podmioty, co do których nie zachodzi potrzeba zbadania czy posiadają one interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ w świetle obowiązujących przepisów nie są one legitymowane do jej wniesienia (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 937/12, CBOIS).
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.