Uzasadnienie
P. P., B. T. i H. T. (dalej zwani "Skarżącymi") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na fakt, iż ewentualna możliwość wszczęcia egzekucji na podstawie ostatecznej decyzji prowadzić może do niebezpieczeństwa zaistnienia nieodwracalnej szkody. Natomiast zdaniem Skarżących istnieje znaczące prawdopodobieństwo naruszenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania, a ewentualna możliwość wszczęcia postępowania dotyczącego uzyskania, na podstawie zaskarżonej decyzji, pozwolenia na budowę i rozpoczęcia procesu inwestycyjnego doprowadzi do niebezpieczeństwa zaistnienia znaczącej i nieodwracalnej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza, na wniosek skarżącego, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wskazać jednak należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i nast.).
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy należy do kategorii orzeczeń nienadających się do wykonania. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2174/01 (LEX nr 76097), gdzie stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja taka nie podlega w ogóle wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko to utrwaliło się w judykaturze również na gruncie przepisów P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt II OZ 1316/08, z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 828/08).
W orzeczeniach tych zwraca się uwagę, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Tak więc pomimo faktu, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może stanowić podstawę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji udzielającej pozwolenie na budowę, to decyzja taka nie może powodować takich skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Należy również podkreślić, iż celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych. Nie są zatem w tym postępowaniu oceniane zarzuty dotyczące zgodności z prawem wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela przedstawione powyżej stanowisko. Z tego względu należy stwierdzić, że nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.