Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ó postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 i art. 23 § 3 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia [...], utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. września 2015 r., nr [...], o odmowie uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego polegającego na wykonaniu obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Marszałka Województwa [...], zmienionej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. [...]. W uzasadnieniu podano, iż decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Marszałek Województwa [...] zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla drogi ekspresowej [...] - Trasa [...] na odcinku od węzła [...] do węzła [...] w zakresie oddziaływania akustycznego na środowisko.
Zdaniem Marszałka pomiary hałasu wykazały, że na przedmiotowych terenach występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a nakazany przegląd ekologiczny pozwoli określić nie tylko zasięg i wielkość oddziaływania drogi na środowisko, lecz również wskaże możliwości rozwiązań organizacyjnych, technicznych i technologicznych w zakresie zwalczania hałasu, a także ewentualną konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (w takim przypadku w przeglądzie należało określić jego granice i sposób korzystania z terenu). GDDKiA przy piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. przedłożył Marszalkowi przegląd ekologiczny. Upomnieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Marszałek wezwał GDDKiA do prawidłowego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia 22 stycznia 2014 r., wskazując m.in., że złożony przegląd ekologiczny nie spełnia wszystkich wymogów ustalonych w ustawie Prawo ochrony środowiska i wymaga uzupełnienia z uwagi na brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 135 ust. 1 tej ustawy dotyczących podjęcia próby przeanalizowania wszystkich możliwości technicznych, technologicznych i organizacyjnych mających na celu zapobieganie i ograniczenie oddziaływania akustycznego na środowisko, niewłaściwe przedstawienie granic przebiegu proponowanych w przeglądzie obszarów ograniczonego użytkowania, które nie pokrywają się z izoliniami wyznaczającymi dopuszczalne poziomy hałasu oraz brak objęcia obszarem ograniczonego użytkowania terenów niezabudowanych, dla których nie opracowano miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na których występuje negatywne oddziaływanie akustyczne pochodzące od drogi.
W odpowiedzi GDDKiA stwierdził, że obowiązek wskazany w decyzji nr [...] Marszałka nie podlega egzekucji, zaś decyzja ta została już w całości wykonana i odmówił uzupełnienia przeglądu ekologicznego. W dniu 26 sierpnia 2015 r. Marszałek wystawił tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z decyzji tegoż organu z dnia [...] stycznia 2014 r. Kolegium wskazało, iż w tytule wykonawczym występuje wprawdzie omyłka pisarska w sygnaturze ww. decyzji, bowiem jest [...]., zaś winno być [...], jednakże nie ma to wpływu na prawidłową identyfikację decyzji stanowiącej podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. W tym samym dniu Marszałek nałożył na GDDKiA grzywnę w celu przymuszenia, co jest przedmiotem odrębnego postępowania przed Kolegium. Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. GDDKiA złożył zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego, oparty na przesłankach z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wskazując, że obowiązek, o którym mowa w tytule wykonawczym, został spełniony przez złożenie przeglądu ekologicznego przy piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. Zatem obowiązek ten już nie istnieje.
Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Marszałek Województwa [...], stosownie do art. 34 § 4 i 5 w zw. z art. 18 u.p.e.a. zajął stanowisko w sprawie zarzutów GDDKiA, odmawiając ich uwzględnienia zarzutów. W uzasadnieniu wyjaśnił, że treść nałożonego obowiązku w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. jest taki sam jak wskazany w części B pkt 5 tytułu wykonawczego. Oznacza to, że nie zachodzi sytuacja, w ktorej prowadzi egzekucję obowiązku nie wynikającego z decyzji lub postanowień właściwych organów, skoro podstawą egzekwowania obowiązku jest ww. decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. ograniczonego użytkowania. Pismem z dnia 28 lipca 2018 r. GDDKiA wniosła zażalenie, wskazując, że obowiązek uzupełnienia przeglądu ekologicznego zawarty w tytule wykonawczym znacznie wykracza poza zakres obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., co uprawnia do stwierdzenia, iż zobowiązanie do uzupełnienia przeglądu wynika tylko i wyłącznie z tytułu wykonawczego i nie jest poparte żadnym aktem administracyjnym, a w szczególności przepisem prawa.
Kolegium rozpatrując sprawę wskazało, iż podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wymienione są w art. 33 pkt 1 -10 u.p.e.a. Przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie jej art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ powołując się na orzecznictwo wskazał, iż w przypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. jest bezprzedmiotowe, gdyż nie tylko nie chroni uprawnień zobowiązanego, ale narusza nadto interesy wierzyciela, prowadząc do oczywistego przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego.
W odniesieniu do podniesionego zarzutu Kolegium uznało go za nietrafny, wyjaśniając, że egzekwowane obowiązki wynikają z decyzji ostatecznej Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., której adresatem jest GDDKiA. Od decyzji tej strona nie składała odwołania, obowiązki wynikające z tej decyzji stały się zatem wymagalne, a zakres obowiązku jest taki sam jak wskazany w części B pkt 5 tytułu wykonawczego. Organ odwoławczy podkreślił, iż postępowanie egzekucyjne, w toku którego rozpatrywane są zarzuty strony, dotyczy nałożonego na GDDKiA decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla drogi ekspresowej [...] - Trasa [...] na odcinku od węzła [...] do węzła [...] w zakresie oddziaływania akustycznego na środowisko. W decyzji wskazano, że nakazany przegląd ekologiczny pozwoli określić nie tylko zasięg i wielkość oddziaływania drogi na środowisko, lecz również wskaże możliwości rozwiązań organizacyjnych, technicznych i technologicznych w zakresie zwalczania hałasu, a także ewentualną konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, w takim przypadku w przeglądzie należało określić jego granice i sposób korzystania z terenu.
Elementy i zakres przeglądu ekologicznego opisuje art. 238 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinien zawierać:
- 1) opis obejmujący: a) rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji wraz z informacją o jej stanie technicznym, b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego, c) rodzaj technologii, d) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej, e) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, f) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, pkt 2) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; pkt 3) opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko; pkt 4) porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143;
- 5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich;
- 6) zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie;
- 7) nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd. Kolegium podkreśliło, że właściwa interpretacja niezbędnych elementów przeglądu wskazanych w punktach 4 i 5 cytowanego przepisu wymaga sięgnięcia do przepisów art. 143 i 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis art. 143, do którego wyraźnie odsyła pkt 4, czyniąc z zawartych w nim wytycznych technologicznych podstawę porównań stanowczo wymaganych przy przeglądzie ekologicznym, stanowi, iż technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się w szczególności: 1) stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń;
- 2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii; zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw;
- 3) stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów;
- 4) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;
- 5) wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej; [...] 7) postęp naukowo-techniczny. Natomiast przepis art. 135 ust. 1 określa przesłanki tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania. Organ odwoławczy stwierdził, że zarówno decyzja, na podstawie której powstał obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego, wskazuje konieczność dokonania analizy utworzenia takich obszarów, jak i sam przegląd ekologiczny w punkcie 6.2 (str. 57-68) jednoznacznie wskazują na konieczność utworzenia takich obszarów, konieczne jest spełnienie przez przegląd wszelkich warunków określonych w tym przepisie. Przepis ten stanowi " Jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania". Analiza złożonego przez GDDKiA przeglądu ekologicznego wskazuje, że przegląd ten nie spełnia warunków określonych w przepisie art. 238 pkt 4 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, brak w nim bowiem analizy wszelkich stosowanych obecnie technologii ograniczających zasięg emisji (co wymagane jest na podstawie art. 143 pkt 5), a zatem nie można jednoznacznie orzec, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska, czego wymaga art. 135 ust.
- 1. Wskazane przepisy wyraźnie wymagają, aby rozważania dotyczące możliwości, lub braku możliwości, zastosowania wszelkich dostępnych rozwiązań technologicznych znalazły się w przeglądzie ekologicznym. Podkreślić trzeba, że odniesienie się np. do możliwości instalacji ekranów akustycznych tunelowych lub półtunelowych w dokumentacji przygotowawczej, w toku innych postępowań (tj. przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej) czy w późniejszych pismach z 4 marca 2015 r., 23 kwietnia 2015 r., 24 czerwca 2015 r. nie stanowi spełnienia warunku kompletności przeglądu ekologicznego. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, organ egzekucyjny zasadnie uznał, że zarzuty strony w zakresie istnienia przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 pkt u.p.e.a. są chybione. Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut dotyczący art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Uchybienia przedstawionego przeglądu ekologicznego zostały nie tylko wystarczająco dokładnie opisane przez Marszałka w upomnieniu nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. oraz w piśmie z dnia 8 kwietnia 2015 r., lecz - jak wykazano wyżej – wynikają one wprost z obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy nie zgodził się z argumentami zawartymi w zażaleniu. Nie dopatrzył się w postępowaniu organu pierwszej instancji żadnych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik prowadzonego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7 i 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w tym m. in. dowodu z dokumentu Przegląd ekologiczny, co skutkowało błędnym wywiedzeniem, że nie spełnia on wszystkich wymagań wynikających z art. 238 ustawy prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś), podczas gdy właściwa analiza tego dokumentu doprowadziłaby do ustalenia, że zawiera on również analizę możliwości zastosowania ekranów półtunelowych jak i konieczność oraz warunki ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, czym wypełnia nałożony na skarżącego obowiązek’ art. 7 i 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w konsekwencji stwierdzeniem braku uchybień w postępowaniu egzekucyjnym pomimo, że egzekwowany obowiązek nie jest tożsamy z sentencją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], co skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego bez podstawy, o której stanowi art. 3 § 1 u.p.e.a., - art. 135 ust. 1 p.o.ś. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji stwierdzenie, że zakres przeglądu ekologicznego w części dotyczącej obszaru ograniczonego użytkowania powinien realizować przesłanki określone w tym przepisie, podczas gdy art. 135 ust. 1 p.o.ś. skierowany jest do organu ustanawiającego obszar ograniczonego użytkowania i determinuje kryteria oceny m.in. przeglądu ekologicznego w celu stwierdzenia potrzeby utworzenia takiego obszaru,
- - art. 237 p.o.ś. poprzez zaniechanie ustalenia istoty oraz celu sporządzania przeglądu ekologicznego, co skutkowało błędnym stwierdzeniem jego niekompletności, a w konsekwencji dopuszczeniem możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji.
W oparciu o przedstawione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu I instancji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn w niej wskazanych.
Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Stosownie do art. 32 u.p.e.a., organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, a także podstawach tych zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Zaznaczenia wymaga, że zobowiązanemu, w stosunku do którego prowadzi się egzekucję administracyjną, służy prawo złożenia zarzutów, których podstawą mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 pkt 1 -10 u.p.e.a. Stosownie zaś do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Podkreślenia wymaga, że zarzuty wnoszone przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym zgodnie z art. 33 u.p.e.a., są szczególnym środkiem zaskarżenia, którym zobowiązany usiłuje nie dopuścić do egzekucji lub doprowadzić do zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego bezpośrednio po wszczęciu administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Dlatego zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zarzuty mogą być wniesione tylko w terminie 7 dni od dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którym jest dzień doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Godzi się także zauważyć, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest już pogląd, że zarzuty zgłoszone po upływie 7-dniowego terminu są spóźnione i nie mogą być rozpatrzone (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011r., sygn. akt II FSK 368/2010, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2010r., sygn. akt III SA/Wa 2103/2009, wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Kr 773/2010, publ.w CBOS) Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż z akt spraw wynika, że odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 26 sierpnia 2015 r, w oparciu o który organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne został zobowiązanemu skutecznie doręczony w dniu 28 sierpnia 2015 r. Natomiast zobowiązany pismo z dnia 6 czerwca 2016 r. zawierające zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. zostało za pośrednictwem poczty wysłane w dniu 8 czerwca 2016 r., a więc po upływie kilku miesięcy od daty skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego.
W tych okolicznościach rzeczą organu odwoławczego było w pierwszej kolejności zbadać czy zarzut ten został wniesiony z zachowaniem terminu. Z treści zaskarżonego postanowienia natomiast nie wynika aby kwestia ta była w ogóle badana przez Kolegium, co też powoduje, że nie może być ona przedmiotem oceny ze strony sądu administracyjnego, który to sąd nie zastępuje organów administracji w orzekaniu, a jedynie kontroluje ich działanie. Oznacza to, że Kolegium rozpatrując zażalenie dopuściło się naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego też podlegało uchyleniu.
Należy również wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy błędnie wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. (sygn. [...]) Marszałek Województwa [...] zajął stanowisko w sprawie opisanych zarzutów GDDKiA, gdy tymczasem prawidłowo w sprawie zarzutu z pkt 6 art. 33 § 1 u.p.e.a. Marszałek Województwa [...] wypowiedział się w postanowieniu z dnia [...] lipca 2016 r. (sygn.[...]). W tej sytuacji zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy przedmiotem rozpatrzenia Kolegium było istotnie zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r., czy też postanowienie z dnia [...] września 2015 r. dotyczące zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 5 u.p.e.a., co do którego Kolegium, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, wydało już postanowienie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]. Wynika z tego, że Kolegium przy rozpatrywaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2017 r. dopuściło się naruszenia art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.