Uzasadnienie
W piśmie z dnia 30 grudnia 2015 r. D. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...].
W uzasadnieniu skargi wskazał, że niedopuszczalny jest, co dopuszcza zaskarżona uchwała, podział planu miejscowego mający na celu niezwłoczne uchwalenie części planu bez możliwości zgłaszania ewentualnych uwag.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Przyjąć należy, że takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z powyższego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi w powyższym trybie może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, (OTK ZU nr 8/A/2003, poz.
84) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 cyt. ustawy nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne.
O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi.
Z powyższego wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy jest naruszenie interesu prawnego wnoszącego skargę. Skarżący nie tylko musi wykazać, że ma interes prawny, ale także, że został on naruszony.
We wniesionej skardze D. Z. nie wykazał, że ma interes prawny w zaskarżonej uchwale, ani że interes ten został naruszony. Przypomnieć należy, że zaskarżona uchwała dotyczy zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem o charakterze wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Jest to uchwała intencyjna, która ze swej istoty nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, w tym właścicieli nieruchomości na terenie objętym tą uchwałą. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu.
Dopiero postanowienia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą kształtować sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na terenie objętym planem (np. postanowienie z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2875/15, wyrok z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1825/13, wyrok z dnia 22 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 953/13).
Wobec tego, stwierdzić należy, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie może naruszać interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, bowiem nie kształtuje ona indywidualnych uprawnień lub obowiązków.
Z tego względu należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a Ppsa orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.