Uzasadnienie
R. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] orzekającą o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.
Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podnosząc, że przebywa w ośrodku dla cudzoziemców, utrzymuje się z tzw. świadczeń uchodźczych, nie posiada nieruchomości ani wartościowych przedmiotów.
Stwierdzono, co następuje:
W określonych sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący we wskazanych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. Natomiast wydatki za stronę zwolniona od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu Sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy o których mowa, wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a.).
Według przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. g) p.p.s.a., zmienionego ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) i mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 2 tej ustawy, nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach dotyczących udzielania cudzoziemcom ochrony. Nie ulega wątpliwości, że skarga R. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. orzekającą o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej dotyczy udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej. Sprawy wydawania tych decyzji regulują przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.). Status uchodźcy i ochrona uzupełniająca są, obok azylu i ochrony czasowej, jednymi z form ochrony cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 3 powołanej ustawy).
W rezultacie, skarżący w granicach niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek ponoszenia przez skarżącego kosztów sądowych, jego wniosek należy uznać za bezprzedmiotowy.
Rozpoznając natomiast wniosek skarżącego w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu stwierdzono, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący znajduje się w procedurze uchodźczej, jest na utrzymaniu państwa polskiego, nie może podjąć pracy. W tej sytuacji nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy).
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 249 a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g), art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.