Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2004 r., znak Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] stycznia 2003 r., znak [...] w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości o nr ewid. [...] i pow.444 m.kw., położonej w P., ujawnionej w księdze wieczystej KW [...] - w związku z uchwaleniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta P.. Zaskarżona decyzja zapadła po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P., wniesionego przez V. L. – poprzedniego właściciela nieruchomości, obciążonego opłatą.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nietrafny zarzut odwołania, iż to z winy organu I instancji V. L. została pozbawiona możliwości udziału w toczącym się przed tym organem postępowaniu. W ocenie SKO nieuczestniczenie przez odwołującą się w kolejnych czynnościach postępowania spowodowane było przyczynami leżacymi po jej stronie. Po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., znak [...], pierwszej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (decyzja z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak [...],) i przystąpieniu przez organ I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy, odwołująca się nie dopełniła bowiem obowiązku, o którym mowa w art.41§1 k.p.a., tj. nie zawiadomiła organu o zmianie swojego adresu. Organ nie miał wiadomości o nowym adresie odwołującej się i nie miał podstaw domniemywać, iż adres ten się zmienił.
Z uwagi na powyższe pisma kierowane do odwołującej się na adres dotychczasowy odnosiły skutek prawny. Odnosząc się do meritum sprawy SKO stwierdziło, iż w następstwie wejścia w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla miasta P., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r. Nr [...] (opubl. w Dz.U. Woj., [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lipca 1998 r.) wartość zbytej przez skarżącą działki wzrosła. Potwierdza to wycena sporządzona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, której odwołująca się nie kwestionuje.
W skardze na decyzję SKO V. L. zarzuciła organowi odwoławczemu bezpodstawne przyjęcie, iż art.41§1 zobowiązywał ją do wskazania organowi pierwszej instancji nowego adresu zamieszkania. W ocenie skarżącej zmiana adresu, mająca miejsce w dniu 29 lipca 2002 r., nie nastąpiła bowiem w toku trwającego postępowania administracyjnego a w okresie pomiędzy zakończeniem jednego postępowania administracyjnego (co nastąpiło wraz wydaniem przez SKO decyzji z dnia [...] listopada 2001 r., uchylającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2001 r.) a wszczęciem nowego postępowania przez organ I instancji w dniu [...] października 2002 r. Postępowanie prowadzone po uchyleniu pierwszej decyzji organu w sprawie nie było kontynuacją postępowania dotychczasowego a było nowym postępowaniem administracyjnym, w którym organ z urzędu winien był ustalić miejsca zamieszkania stron.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podnosząc, iż postępowanie toczące się po uchyleniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. przez SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia było kontynuacją postępowania dotychczasowego. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oznacza bowiem, iż sprawa w dalszym ciągu się toczy i nie jest zakończona ostatecznym rozstrzygnięciem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało uwzględnić niemniej z przyczyn innych, niż wymienione w skardze, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę z urzędu. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie był bowiem związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270).
Wbrew art.7, 77§1 i 107§3 k.p.a. żaden z organów orzekających w sprawie nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, czy wejście w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla miasta P., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r. Nr [...], (opubl. w Dz.U. Woj., [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lipca 1998 r,) istotnie spowodowało wzrost wartości działki o nr ewid. [...], zbytej przez skarżącą w dniu [...] września 1998 r.
Kluczową kwestią w postępowaniu w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, przewidzianej w art.36 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.), było ustalenie, czy uchwalenie lub zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwiększyło wartość danej nieruchomości. W razie stwierdzenia, iż do wzrostu wartości nieruchomości doszło obowiązkiem organu było wykazanie, iż wzrost ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
SKO a wcześniej organ I instancji uznały, iż w wyniku wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta P. przeznaczenie nieruchomości skarżącej uległo zmianie z rolnego na mieszkaniowe. W ocenie Sądu wniosek taki nie jest oczywisty. Bezspornym jest bowiem, iż w dniu 29 września 1998 r., tj. w dniu zbycia nieruchomości przez skarżącą, działka o nr ewid. [...] znajdowała się na terenie oznaczonym w nowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...],[...],[...]. Funkcję tego terenu określa §53 nowego planu, stosownie do treści którego "ustala się jako podstawowe przeznaczenie terenów: a) mieszkalnictwo o wszelkich formach wraz z usługami towarzyszącymi, b) usługi publiczne i komercyjne o charakterze ponadlokalnym, zwłaszcza w rejonie ulicy [...], w zakresie: handlu, administracji, rzemiosła, gastronomii".
Z akt sprawy wynika jednakże, iż uzyskanie przez nieruchomość skarżącej charakteru działki przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniowo – usługową mogło nastąpić w dacie wcześniejszej. Pod rządami poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy P. Nr [...] z dnia [...] marca 1985 r. (Dz.Urz. [...]Nr [...] poz. [...] z 1985 r.), nieruchomość skarżącej znajdowała się bowiem w obszarze urbanistycznym przeznaczonym pod uprawy rolne, niemniej jednocześnie obszar ten stanowił rezerwę dla zabudowy wielorodzinnej i usług po 1995 r. (teren oznaczony symbolem [...]– "Tereny upraw rolnych stanowiące rezerwę dla zabudowy wielorodzinnej i usług po r. 1995. Niezbędna stwierdzona przez władze rolne zabudowa dla rolników mieszkalna i czasowa gospodarcza winny być realizowane jedynie wzdłuż istn. ulic. Należy maksymalnie ograniczyć dokonywanie podziałów terenów.").
Organy orzekające w sprawie winny były zatem rozważyć, czego z naruszeniem art.7, 77§1 i 107§3 k.p.a. nie uczyniły, czy po 1995 r. (czyli z dniem 1 stycznia 1996 r.) działka o nr ewid. [...] znalazła się już na obszarze dopuszczalnej według planu zabudowy wielorodzinnej i usług i zatem, czy uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. istotnie doprowadziło do zmiany przeznaczenia tej działki (wzrostu jej wartości).
Nie można natomiast podzielić zarzutów skarżącej odnośnie pozbawienia jej udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, będącego wynikiem zaniechania przez organ ustalenia z urzędu jej nowego adresu zamieszkania. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne, które Burmistrz Miasta i Gminy P. prowadził w następstwie uchylenia przez organ odwoławczy jego pierwszej decyzji w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (decyzja z dnia [...] kwietnia 2001 r.) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, należy uznać za kontynuację postępowania zakończonego decyzją uchyloną. Słusznie zatem przyjęło SKO, iż zmiana adresu skarżącej nastąpiła w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, co oznacza, iż to na skarżącej ciążył obowiązek, o którym mowa w art.41§1 k.p.a. Uchybienie temu obowiązkowi powoduje, iż pisma kierowane przez organ I instancji na stary adres skarżącej należało uznać za skutecznie doręczone (art.41§2 k.p.a.).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), orzekł jak w sentencji.