Uzasadnienie
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wraz ze skargą na decyzję z [...] listopada 2016 r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania kwoty kary może spowodować niepowetowane straty skarżącej. Aktualnie prowadzi ona proces inwestycyjny polegający na przebudowie jednej z baz (znajdującej się w [...]) i egzekwowanie kary może negatywnie wpłynąć na zdolność kredytową Spółki, konieczną w ramach prowadzenia takiego procesu inwestycyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową czy niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast za trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć takie prawne i faktyczne skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, iż przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku przedstawiła argumentację, która w jej ocenie spowoduje znaczną szkodę. Okoliczności do jakich odwołała się strona skarżąca dotyczyły obaw przed egzekucją należności pieniężnej i ryzykiem niepowodzenia procesu inwestycyjnego finansowanego kredytem.
Zdaniem Sądu ocena tych okoliczności nie jest jednak możliwa z uwagi na, po pierwsze, ogólnikowe twierdzenie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Skarżąca spółka nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że postępowanie zostało wszczęte, stąd jej twierdzeniom należy przypisać cechy hipotezy.
Po wtóre, w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku brak jest konkretnych i aktualnych danych dotyczących sytuacji finansowej Spółki. Motywy wniosku nie wyjaśniają w wystarczającym stopniu sytuacji, w której znajduje się skarżąca. Skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych danych dotyczących takich kwestii jak wielkość dochodów i wydatków Spółki. Nie wiadomo też, jakie (i jakiej wartości) składniki majątkowe obejmuje mienie strony skarżącej – brak jakichkolwiek danych, zwłaszcza co do posiadanych oszczędności, nieruchomości, czy pojazdów.
Niemożliwym było zatem przeprowadzenie analizy, że zapłata kary wymierzonej zaskarżoną decyzją, przed zbadaniem przez Sąd zasadności jej wymierzenia, wiązałaby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie mógł w szczególności ocenić, czy uiszczenie kwoty kary pieniężnej w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych, dla Spółki o kapitale zakładowym w wysokości 26 075 000 (dwadzieścia sześć milionów siedemdziesiąt pięć tysięcy) złotych, przed zbadaniem legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd wywoła, którąkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu niczym niepoparte i lakoniczne są również twierdzenia o ewentualnych problemach Spółki w realizacji inwestycji Spółki, której koszt pokrywają bądź mają pokrywać środki pochodzące z kredytu.
W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku w żaden sposób nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.