Uzasadnienie
Z. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 25 grudnia 2017 r. wynika, że skarżący jest osobą samotną i niepełnosprawną. Źródło jego utrzymania stanowi renta w wysokości 1.344,56 zł brutto miesięcznie. Poza zaliczką na podatek dochodowy i składką na ubezpieczenie zdrowotne, ze świadczenia potrącane są sumy w ramach egzekucji należności pieniężnych. Wysokość renty do wypłaty wynosi 795,41 zł miesięcznie. Ze środków tych Z. K. pokrywa wydatki na leki w wysokości około 340 zł miesięcznie, opłaca abonament telefoniczny w wysokości około 55 zł miesięcznie oraz pokrywa inne koszty koniecznego utrzymania. Wedle oświadczenia, skarżący nie ma oszczędności, ani innych zasobów pieniężnych, nie posiada nieruchomości, ani wartościowych przedmiotów.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Środki, jakie pozostają skarżącemu z otrzymywanej renty po dokonaniu potrąceń należności w ramach prowadzonej egzekucji, tj. niespełna 800 zł miesięcznie, mogą wystarczyć co najwyżej na pokrycie kosztów koniecznego utrzymania. Biorąc przy tym pod uwagę, że Z. K., ze względu na stan zdrowia, wydatkuje dodatkowe środki na leki, a nie posiada przy tym majątku, który mógłby przynieść dochód, należy stwierdzić, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.