Uzasadnienie
J. M. wniósł skargę na wskazaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wymierzającą karę pieniężną w wysokości 10000 złotych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając ten wniosek, pełnomocnik wskazał, że prowadzona przez skarżącego działalność od kilku lat przynosi coraz niższe dochody, przy relatywnie wysokich kosztach, co spowodowało wystąpienie straty. Okoliczność ta spowodowała brak możliwości zabezpieczenia środków na ewentualność wymierzenia kary. Do wniosku została dołączona kopia porozumienia zawartego pomiędzy skarżącym a bankiem, wraz z aneksem, dotyczącego spłaty kredytu.
Dodatkowo załączono decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] października 2016 r., dotyczącą rozłożenia na raty zaległości wraz z odsetkami w łącznej wysokości ponad 180000 zł. z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON, a także rachunek zysków i strat porównujący rok 2016 z okresem od stycznia do sierpnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Oceniając wniosek, Sąd uznał, że strona skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować wystąpienie znacznej szkody. Z przedstawionych dokumentów i informacji wynika, że działalność prowadzona przez skarżącego przynosi w ciągu ostatnich lat niskie dochody, a sytuacja ta utrzymuje się. Ponadto wykazano, że skarżący posiada zobowiązania finansowe zarówno wobec organów publicznych, jak i banku, które znacznie przewyższają uzyskiwany przez niego dochód. W tej sytuacji wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną może w istocie stanowić czynnik przesądzający o utracie jakiejkolwiek płynności finansowej skarżącego, a co za tym idzie spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.