Uzasadnienie
R. J. wnioskiem z dnia 17 grudnia 2016 r. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia skarżącego z dnia 17 lutego 2017 r. oraz dokumentów dołączonych do tych pism wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest zatrudniony jako sprzedawca (doradca klienta) za wynagrodzeniem zasadniczym 1.950 zł. brutto miesięcznie. W okresie od 1 listopada 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. R. J. osiągnął dochód w wysokości 2.064,28 zł brutto tj. 1.512.32 zł. netto.
Skarżący oświadczył, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 22 m2 oraz działki o powierzchni 0,532 ha, której nie użytkuje. Wyjaśnił, że nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Wśród niezbędnych wydatków wymienił: wydatki ponoszone na utrzymanie mieszkania (czynsz, energia elektryczna, ogrzewanie, odprowadzenie nieczystości), leki, bilet miesięczny w łącznej wysokości ok 627 zł. miesięcznie.
Stwierdzono, co następuje:
Zdaniem referendarza sądowego skarżący R. J. wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a więc wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca należy do osób ubogich, a jego sytuacja majątkowa i dochodowa jest skomplikowana. Środki finansowe którymi dysponuje (ok. 1.500 zł. miesięcznie) z oczywistych względów wystarczają jedynie do zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb życiowych skarżącego. Trzeba dodać, że stan zdrowia skarżącego nie pozwala mu na wykonywanie każdej pracy, w związku z tym jest możliwości uzyskania dodatkowego dochodu są ograniczone.
W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę, referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.