Uzasadnienie
W piśmie z dnia 9 maja 2018 r. A. P. złożyła w niniejszej kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 12 czerwca 2018 r. wskazała, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Podniosła, że jest po dwóch operacjach kręgosłupa. Jej jedynym źródłem utrzymania jest stypendium specjalne w kwocie 400 zł miesięcznie. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie.
Rozpoznając wniosek, zważono co następuje:
W określonych sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący we wskazanych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. Natomiast wydatki za stronę zwolnioną od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy o których mowa, wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a.
Według przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności należy do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OPP 116/06). W rezultacie, skarżąca w granicach niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek ponoszenia przez skarżącą kosztów sądowych, rozpoznanie tego wniosku jest zbędne (art. 249a p.p.s.a.).
W związku z powyższym orzeczono, jak sentencji na podstawie art. 249a p.p.s.a.