Uzasadnienie
M. L. i W. L. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził w nim, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo wydania przez organ kolejnej decyzji, nieuwzględniającej zgłaszanych przez niego wniosków. Organ zlecił ponowne wykonanie operatu szacunkowego oraz wszczął postępowanie, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 3 września 2015 r. Takie pospieszne działanie organu, zdaniem skarżącego, miałoby sprawić, że postępowanie sądowoadministracyjne stanie się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego jest nieuzasadniony – nie zostały w nim podane okoliczności, których obowiązek wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla w/w wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności decyzji, wydanej przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.
W związku z powyższym Sąd w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.