Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] znak: [...] z dnia [...] października 2021 r., nakazującej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] określenie w procedurach dotyczących kryteriów mikrobiologicznych obowiązujących w ww zakładzie, określenia pojęcia partii w sposób zgodny z definicją zawartą w art. 2 lit e rozporządzenia Komisji (WE) 2073/2005.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 3 września 2021 r. [...] przeprowadził w zakładzie [...] Sp. z o.o. [...] kontrolę, udokumentowaną protokołem kontroli nr [...], podczas której m.in. ustalono, iż:
- - partia drobiu stanowi żywiec drobiowy przyjęty w ciągu jednego dnia i z tej samej fermy drobiu (Procedura systemowa: Produkcja i identyfikowalność wyrobów gotowych - stanowi załącznik do protokołu);
- - partią mikrobiologiczną, wg oświadczenia kontrolowanej Spółki, jest partia, z której pobrano próby do badań oraz każda następna partia z danego dnia;
- - między partiami drobiu danego dnia, w zakładzie kontrolowanej Spółki, nie ma przeprowadzonych czynności mycia i dezynfekcji linii, tj. "produkcja prowadzona jest praktycznie w takich samych warunkach";
- - wg założeń Spółki przedmiotem wycofania, w przypadku dodatnich wyników badań laboratoryjnych w kierunku Salmonella typhimurium, enteritidis, każdorazowo jest partia produkcyjna, z której pobierana była próba do badań laboratoryjnych i każda następna tego samego dnia.
Strona nie wniosła żadnych zastrzeżeń do protokołu.
Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości pismem z dnia 9 września 2021r. PLW zawiadomił skarżącą Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Kolejnym pismem z dnia 24 września 2021 r. Organ I instancji wskazał, iż postępowanie dotyczy błędnego, niezgodnie z rozporządzeniem (WE) 2073/2005, sposobu określania przez skarżącą "partii produkcyjnej". Spółka jako "partię" błędnie bowiem uznaje stado drobiu, pochodzące od jednego konkretnego hodowcy, natomiast w ciągu jednego dnia ubijany jest drób pochodzący od kilku hodowców, pomiędzy ubijaniem poszczególnych stad drobiu nie występują przerwy na mycie i czyszczenie pomieszczeń produkcyjnych oraz nie jest wymieniana woda w schładzalnikach. W takiej sytuacji, zdaniem organu, za "partię" należy uważać cały drób podlegający ubojowi danego dnia, bez względu na jego pochodzenie.
Skarżąca Spółka nie zgodziła się z powyższą interpretacją przepisów, co wyraziła w piśmie z dnia 4 października 2021 r. Jednocześnie wyjaśniła, iż wbrew twierdzeniom organu, stosowana w schładzalniku woda wymieniana jest przeciwprądowo w cyklu ciągłym, pomiędzy poszczególnymi dostawcami następuje całkowita lub prawie całkowita wymiana wody. Decyzja o konieczności ewentualnego wycofania z rynku uboju z całego dnia produkcyjnego bądź poszczególnych partii produkcyjnych podejmowana jest po przeprowadzeniu analizy ryzyka.
Ostatecznie, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] ww decyzją z dnia [...] października 2021 r., nakazał Spółce określenie w procedurach dotyczących kryteriów mikrobiologicznych obowiązujących w ww zakładzie pojęcia "partii" w sposób zgodny z definicją zawartą w art. 2 lit e rozporządzenia Komisji (WE) 2073/2005, w uzasadnieniu decyzji precyzując swoje stanowisko. Jednocześnie PLW podniósł, iż zmiana warunków mikrobiologicznych w zakładzie może nastąpić tylko przez przeprowadzenie zabiegów eliminujących powstałą w trakcie trwania procesu ubojowego mikroflorę, czyli de facto przez przeprowadzenie zabiegów mycia i dezynfekcji zakładu. Bez przeprowadzenia tych zabiegów należy uznać całą produkcję pomiędzy czynnościami higienizacyjnymi za jedną partię ubojową, z jednego dnia, bez względu na to, od ilu hodowców pochodzi ubijany drób. Interpretując pojęcie "partii" organ wskazał, iż wystąpienie takiego patogenu jak np. Salmonella w dostawie żywca od choćby jednego hodowcy, powoduje skażenie całej linii produkcyjnej (z całego dnia produkcyjnego).
Drobnoustroje przechodzące z surowca zanieczyszczają sprzęt i powierzchnie produkcyjne, skąd mogą przenieść się na kolejne produkty, które w chwili uboju nie były skażone, prowadząc do skażeń krzyżowych. Podkreślenia wymaga także specyfika zakładu uboju drobiu, w tym szczególnie zakładu z wychładzaniem wodnym i wodno-owiewowym, które to szczególnie sprzyjają zakażeniom krzyżowym. Zdaniem organu, częściowa wymiana wody, dodatkowo jeszcze bez zabiegów skutecznej higienizacji (mycia i dezynfekcji) schładzalników, jak najbardziej sprzyja dodatkowej możliwości skażenia krzyżowego wychładzanych produktów. Przeprowadzane czynności nie gwarantują efektu bakteriobójczego, a co istotne, nie eliminują obecności pałeczek Salmonelli, które należą do bakterii dość opornych na działanie środków bakteriobójczych.
Nie zgadzając się z powyższym Spółka od ww rozstrzygnięcia wniosła odwołanie, wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, iż:
- - stosując oznaczenie partii produkcyjnej mięsa świeżego postępuje zgodnie z przepisami obowiązujących aktów prawnych (tj. np. UE 1337/2013, WE 2073/2005), gdyż numer partii produkcyjnej oprócz daty produkcji zawiera również oznaczenie konkretnego hodowcy (fermy);
- - zgodnie ze wskazówkami Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt we wskazówkach do interpretowania rozporządzenia (WE) 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 - śledzenie wewnętrzne rekomenduje wprowadzenie tzw. śledzenia wewnętrznego pomiędzy produktami wejściowymi i wyjściowymi - system śledzenia wewnętrznego przyczyniłby się do bardziej ukierunkowanego i precyzyjnego wycofania produktu z rynku;
- - zgodnie z dostarczaną dokumentacją towarzyszącą przyjętym zwierzętom, jest on zdrowy i wolny od chorób. Dlatego też tak powinien być traktowany aż do chwili otrzymania ewentualnych dodatnich wyników badań bądź zagrożenia powstałego podczas uboju.
W wyniku rozpoznania odwołania [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, powołując się na art. 2 lit. e Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s.1) zgodził się z organem I instancji, że brak prowadzenia czynności higienizacyjnych pomiędzy poszczególnymi dostawcami (hodowcami), ubijanymi w trakcie jednego dnia ubojowego równoznaczne jest z brakiem zmiany warunków procesu, co warunkuje zachowanie "praktycznie identycznych warunków" danego procesu. Opierając się na takiej wykładni przepisu, organ I instancji prawidłowo zatem stwierdził, że za partię produkcyjną w zakładzie (pod względem mikrobiologicznym tj. np. w odniesieniu do dodatniego wyniku badań w kierunku Salmonella) należy uznać całodzienny ubój, ze względu na przeprowadzenie czynności higienizacyjnych tylko po zakończeniu produkcji (uboju) w danym dniu. W tych okolicznościach zatem podniesione przez Spółkę zarzuty uznał za niezasadne co całościowo wyraził w zaskarżonej decyzji.
Skarżąca na powyższe rozstrzygnięcie wystąpiła do tut. Sądu ze skargą wnosząc, a zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 145 § 3 k.p.a. oraz art. 200 p.p.s.a. o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej decyzji/czynności [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- - art. 2 pkt. e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych - poprzez błędną wykładnię definicji partii, a w rezultacie bezzasadne przyjęcie że cały dzień produkcyjny stanowi jedną partię produkcyjną, jak również wprowadzenie dodatkowej, nigdzie w przepisach nie występującej definicji partii mikrobiologicznej;
- - art. 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/91/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy oraz akapitu (4), (10) i (11) Preambuły do ww dyrektywy, poprzez całkowite ich pominięcie w analizowanej sprawie oraz błędne przyjęcie, że przedmiotowa dyrektywa "skupia się bardziej na dystrybucji i warunkach określenia partii w nieco szerszym ujęciu";
- - art. 15 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie merytoryczne sprawy, na skutek szerokiego przytaczania w zaskarżonej decyzji uzasadnienia decyzji organu I instancji, co rodzi wątpliwość czy doszło do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji;
- - art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. błędne przyjęcie iż strona stosuje niewłaściwe określenie w procedurach numeru partii oraz niezasadny nakaz wprowadzenia zupełnie nowego terminu "partia mikrobiologiczna", który nie występuje w obowiązujących przepisach.
W uzasadnieniu skargi Spółka m.in. podniosła, iż interpretacja organów dotycząca przepisu art. 2 lit.e Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. stoi w sprzeczności z logicznym stosowaniem pozostałych przepisów prawa żywnościowego, jak również z zasadą prostego i jednoznacznego w interpretacji sposobu opracowywania dokumentacji HACCP. Na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów krajowych, zgodnych w tym zakresie z przepisami unijnymi, podmioty wprowadzające do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny w znakowaniu produktu wskazać konkretną partię produkcyjną, która umożliwi konsumentom jednoznaczne stwierdzenie, z jakiej partii produkcyjnej dany towar pochodzi. Sposób określenia tej partii pozostaje w gestii producenta. Powyższe znajduje potwierdzenie w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/91/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oznaczeń lub oznakowani identyfikacyjnych partii towaru.
Podobnie, Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 1337/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1169/20101 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wskazania kraju pochodzenia lub miejsca pochodzenia świeżego, schłodzonego i zamrożonego mięsa ze świń, z owiec, kóz i drobiu również stoi w zgodzie ze stanowiskiem skarżącej. Zdaniem Spółki nie można narzucać zakładowi produkcyjnemu - odpowiadającemu zarówno za ubój jak i dystrybucję mięsa sposobu znakowania numerem partii produkcyjnej i nakazywać nazwaniem jej np. "partią mikrobiologiczną" czy "produkcyjną". W sposób jednoznaczny określa to przywołana Dyrektywa. Niezasadnym jest również twierdzenie organu II instancji, że kryterium higieny procesu odnosi się do całego procesu uboju w danym dniu, a nie do uboju określonych/wyrywkowych stad o czym stanowią zapisy rozdziału 3 rozporządzenia 2073/2005 - zasady pobierania i przygotowywania próbek do badań - zasady pobierania próbek z tusz drobiowych i świeżego mięsa drobiowego.
Organ II instancji nie przedstawił żadnych dowodów na twierdzenie, że wystąpienie takiego patogenu jak np. Salmonella w dostawie żywca choćby od jednego hodowcy, powoduje skażenie całej linii produkcyjnej oraz że zastosowanie chłodzenia immersyjnego zwiększa prawdopodobieństwo krzyżowego zakażenia. Zaprzeczeniem powyższego są m.in. wyniki badań mikrobiologicznych w kierunku Salmonella, przeprowadzone w zakładzie [...] Sp. z o.o., zarówno na zlecenie Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (w laboratorium referencyjnym organu) jak i zakładu (w akredytowanym laboratorium skarżącej):
- • próby pobrane w dniu 31.05.2021 r. - nr partii produkcyjnej [...] - do badań pobrano przez obydwie strony - skóry z szyi kurczaka, filet z piersi kurczaka;
- • próby pobrane w dniu 23.06.2021 r. - nr partii produkcyjnej [...] - do badań pobrano przez obydwie strony - skóry z szyi kurczaka, filet z piersi kurczaka.
W obydwu ww przypadkach stwierdzono obecność Salmonella spp. w próbach szyi z kurczaka przy jednocześnie ujemnych wynikach dla fileta z kurczaka (skarżąca nie dysponuje sprawozdaniem z badań organu I instancji - jako strona otrzymuje tylko dodatnie wyniki badań). Nie znajduje więc potwierdzenia teza, że zastosowanie schładzania immersyjnego zwiększa ryzyko zakażenia krzyżowego jak również, że wystąpienie Salmonelli powoduje skażenie całej linii produkcyjnej. Są to jedynie przypuszczenia. Nie można więc na zasadzie przypuszczenia/domniemania wprowadzać nakazów w działaniu przedsiębiorstwa przez organy państwowe.
Zdaniem skarżącej nakaz wprowadzenia kolejnej definicji numeru partii do dokumentacji [...] zakładu jest niezasadny. Znakowanie i sposób postępowania opisany w procedurach jest przejrzysty i zapewnia pełną identyfikowalność na każdym etapie produkcji i dystrybucji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu ustalony stan prawny i faktyczny nie budzi żadnych zastrzeżeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest interpretacja regulacji prawnej zwanej w art. 2 lit. e Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s.
1) zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 2073/2005", zgodnie z którym "partia" oznacza grupę lub zbiór możliwych do zidentyfikowania produktów, uzyskanych w wyniku danego procesu w praktycznie identycznych warunkach oraz wyprodukowanych w danym miejscu w ramach jednego, określonego okresu produkcji.
W myśl art. 1 ww rozporządzenia: rozporządzenie te ustanawia kryteria mikrobiologiczne dotyczące niektórych mikroorganizmów oraz przepisy wykonawcze obowiązujące przedsiębiorstwa sektora spożywczego przy wdrażaniu ogólnych i szczegółowych zasad higieny dla środków spożywczych, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 (...). Z powyższego zapisu niewątpliwie wynika, że dotyczy ono czynników zagrożenia mikrobiologicznego, które mogą wystąpić w żywności, a które należy kontrolować w celu zapewnienia bezpiecznej żywności oraz prawidłowości procesów produkcyjnych. W takim też kontekście należy rozpatrywać jego zapisy w odniesieniu do identycznych warunków produkcyjnych. Kierując się tą zasadą na względzie należy mieć przede wszystkim warunki mikrobiologiczne i związaną z nimi potencjalną możliwość wystąpienia skażenia krzyżowego.
Sąd zatem w pełni aprobuje w powyższym zakresie stanowisko organów, co do zasadności wprowadzenia określenia "partii" zgodnie ze wskazaniami organów albowiem w sytuacji, kiedy brak jest prowadzenia czynności higienizacyjnych pomiędzy ubojem drobiu pochodzącym od różnych dostawców (hodowców) w trakcie jednego dnia ubojowego, co warunkuje zachowanie "praktycznie identycznych warunków" danego procesu, zarażalność krzyżowa patogenem Salmonelli nie budzi wątpliwości. Dlatego też organ I instancji prawidłowo stwierdził, że za partię produkcyjną (pod względem mikrobiologicznym tj. np. w odniesieniu do dodatniego wyniku badań w kierunku Salmonella) w zakładzie należy uznać całodzienny ubój, ze względu na brak przeprowadzenia czynności higienizacyjnych po każdym etapie uboju czyniąc ją wyłącznie po zakończeniu produkcji (uboju) w danym dniu.
Podejście prezentowane przez skarżącą, zarówno w odwołaniu jak i w skardze wskazuje, iż jako partię produkcyjną uznaje ona wyłącznie drób pochodzący od danego hodowcy ubity w jednym dniu. Ponadto, kwestionuje potrzebę wycofania innych partii (drobiu różnych hodowców ubitych w tym dniu) oraz podważa, iż stwierdzona w dodatnich wynikach mikroflora może doprowadzić lub być wynikiem skażenia krzyżowego. Jednocześnie, na skutek wykrycia zakażenia, skarżąca zakłada wycofanie partii produkcyjnej, z której pobierana była próba do badań i każdej następnej, choć jej zdaniem nie ma możliwości zakażenia krzyżowego w trakcie całodziennego procesu ubojowego (między ubijanym drobiem z jednego kurnika). Powyższe wskazuje na sprzeczność w zajętym przez skarżącą stanowisku. Przyjmuje ona bowiem możliwość zarażenia kolejnych partii po partii, w której wykryto ww patogen (zarażenie krzyżowe), nie aprobuje natomiast możliwości wystąpienia takiego zarażenia już w partii wcześniejszej, która mogła być źródłem skażenia partii, z której pobrano próbki do badania.
W ocenie Sądu, zgodnie z poczynionymi przez organy ustaleniami jak i przywołanymi badaniami naukowymi, skażenie krzyżowe mikroflorą chorobotwórczą, w opisanych w stanie faktycznym niniejszej sprawy warunkach, tj. bez przeprowadzenia stosownej higieny pomiędzy ubojem poszczególnych stad drobiu, w obecnym stanie wiedzy jest jak najbardziej możliwe i ma ono miejsce m.in. w przedmiotowych cyklach produkcyjnych. Do zarażenia krzyżowego Salmonellą może dojść bowiem na skutek kontaktu z poddanemu wcześniej ubojowi chorym stadem drobiu. Wystąpienie patogenu, nawet w niewielkiej części surowca doprowadza do kontaminacji zakładu i może powodować skażenie znacznie większej ilości produktu. Dopiero przejście przez zakład pełnego procesu dezynfekcji, czyszczenia zakładu, po każdym cyklu uboju drobiu, zmienia warunki mikrobiologiczne, a co za tym idzie i warunki produkcji, w których powstaje żywość produkowana w zakładzie.
Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, iż za partię należy uznać zbiór produktów pochodzących z mięsa pozyskanego od konkretnego hodowcy. Wprowadzenie na linię ubojową drobiu od następnego hodowcy nie spowoduje usunięcia z niej drobnoustrojów, które zostały na nią wcześniej naniesione. Jest to możliwe jedynie, jak już wcześniej wyjaśniono, przez przeprowadzenie czynności higienizacyjnych w zakładzie w kolejnych fazach produkcyjnych.
W kontekście powyższego jako "partię" rozumieć należy wszystkie produkty z całego dnia produkcyjnego tj. w analizowanym przypadku partię produkcyjną powinny stanowić produkty pozyskane w ramach uboju w okresie pomiędzy czynnościami higienizacyjnymi czyli drób pochodzący z całego dnia ubojowego - od rozpoczęcia uboju pierwszego stada do zakończenia uboju ostatniego stada. Zgodnie z ww ustaleniami bowiem, czynności higienizacyjne podejmowane są na koniec każdego dnia produkcyjnego.
Sąd wskazuje, iż przede wszystkim należy mieć na uwadze zasadę ochrony konsumenta, którą kierowały się organy przy podejmowaniu decyzji, a wyrażoną w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r., ustanawiając ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołując Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiając procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. UE. L. 2002.
31. 1 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem "Prawo żywnościowe ma za zadanie realizację jednego lub więcej ogólnych celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością, biorąc pod uwagę, tam gdzie jest to właściwe, ochronę zdrowia i warunków życia zwierząt, zdrowia roślin i środowiska naturalnego".
Nie sposób się również zgodzić z zarzutem skarżącej, iż [...] nie uwzględnił preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/91/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru. Jak bowiem organ odwoławczy zasadnie wskazał w zaskarżonej decyzji, przepisy należy czytać łącznie. Dlatego też, wyjęte z całego kontekstu zapisy, nie mogą stanowić o deprecjonowaniu innych przepisów. Nie mniej jednak przywołana zarówno w skardze jak i w odwołaniu regulacja prawna - przepisy ww. dyrektywy, nie stoją w sprzeczności z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i rozstrzygnięciem decyzji organu I instancji.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy dokładnie i rzetelnie rozpoznał przedmiotową sprawę, szczegółowo i wyczerpująco odnosząc się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. [...] ponownie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, twierdzenia strony postępowania oraz podstawy prawne działania administracji publicznej w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu swojej decyzji zawarł szereg merytorycznych przesłanek przemawiających za zastosowaniem nakazu określonego w decyzji I instancji. Fakt, iż zaskarżona decyzja [...] oraz decyzja organu I instancji, zawiera w części podobne argumenty uzasadnienia, nie świadczyć o braku merytorycznego rozpoznania sprawy a o zbieżnym do niej podejściu przez organy obu instancji. Zdaniem Sądu obie decyzje wydane zostały po wnikliwym i merytorycznym poddaniu analizie całokształtu sprawy a wyrażone w obu decyzjach stanowisko zostało szeroko i szczegółowo uzasadnione, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.
Na marginesie podnieść należy, iż ewentualne straty ekonomiczne (podnoszone przez skarżącą) nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia jej stanowiska i tym samym akceptacji negatywnych skutków, wywołanych żywnością zawierającą chorobotwórczą mikroflorę, wpływających na bezpieczeństwo zdrowotne konsumentów.
Mając zatem powyższe na uwadze, działając na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.