Uzasadnienie
W piśmie z 29 października 2016 r. Stowarzyszenie [...] w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], którą umorzono postępowanie od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.
W piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. Sekretariat Wydziału IV przesłał Skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 30 listopada 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni termin, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dokumentu określającego umocowanie K. B. do reprezentowania strony skarżącej tj. uchwały członków Stowarzyszenia o wniesieniu skargi do Sądu ewentualnie podpisanie skargi przez wszystkich członków Stowarzyszenia oraz dokumentu potwierdzającego, że wskazane osoby są członkami Stowarzyszenia.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odpis tych zarządzeń doręczono Skarżącemu w dniu 3 stycznia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 j.t.) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z akt sprawy wynika, że wezwanie zawierające odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, zostało doręczone Skarżącemu w dniu 3 stycznia 2017 r. Wobec tego termin na dokonanie tej czynności upłynął w dniu 10 stycznia 2017 r.
Z akt sprawy wynika natomiast, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty w niniejszej sprawie.
Ponadto wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi również pozostało bez odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 i 58 § 1 pkt 3 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.