Uzasadnienie
W dniu 3 listopada 2017 r. K. D. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w imieniu B. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Składając skargę K. D. nie dołączyła do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżącego, jak również nie wykazała, że spełnia przesłanki z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do bycia pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 27 listopada 2017 r. wezwano K. D. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi oraz do wykazania, że pełnomocnik spełnia wymogi art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone K. D. w dniu 5 grudnia 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 12 grudnia 2017 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, K. D. nie uzupełniła braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie zawartych w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Z powołanych przepisów wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na złożeniu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak również nie wykazał, że spełnia przesłanki z art. 35 § 1 powołanej ustawy do bycia pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania go w niniejszej sprawie, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy skutkuje odrzuceniem skargi.
Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.