Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (GDOŚ) decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania firmy T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej Spółka) z dnia [...] lipca 2018 r. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (RDOŚ) z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], niezezwalającej na usunięcie 2 gniazd sroki Pica pica, w związku z wycinką dwóch drzew kolidujących z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przy ul. [...], na dz. ew. nr [...] w W., w pkt I. uchylił decyzję RDOŚ z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], w części dotyczącej odmowy wydania zezwolenia na usunięcie gniazda sroki, znajdującego się na drzewie nr [...] i w tym zakresie orzekł zezwolić Spółce, na usunięcie jednego gniazda sroki Pica pica z drzewa nr [...], znajdującego się u zbiegu ulic [...] i [...] w W., w okresie od listopada 2018 r. do końca stycznia 2019 r. Zobowiązał także Wnioskodawcę do złożenia RDOŚ do dnia [...] lutego 2019 r. sprawozdania z zakresu wykonania ww. zezwolenia;
w pkt II. w pozostałym zakresie tj. w zakresie niewydania zezwolenia na usunięcie gniazda z drzewa oznaczonego w "Ekspertyzie Ornitologicznej" z czerwca 2018 r. numerem [...], decyzję RDOŚ z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] pozostawił w mocy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że Spółka zwróciła się z wnioskiem do RDOŚ o wydanie zezwolenia na odstępstwo od zakazu usuwania gniazd, należących do gatunku objętego ochroną częściową - sroki Pica pica, ze względu na planowane wycięcie dwóch klonów jesionolistnych, w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ew. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w W. GDOŚ wskazał, że zgodnie z Załącznikiem nr 2 (pozycja nr 28) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r. poz. 2183) sroka należy do gatunku objętego ochroną częściową, w stosunku do którego obowiązują zakazy niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd oraz niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania (§ 6 ust. 1 pkt. 7 i 8 ww. rozporządzenia).
Organ odwoławczy po przeanalizowaniu dokumentacji sprawy, podzielił stanowisko RDOŚ, iż w przedmiotowym przypadku zaistniała pierwsza generalna przesłanka, do wydania zezwolenia, określona w art. 56 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614), dalej: u.o.p. Drzewa, w obrębie których zlokalizowane są gniazda, kolidują z planowaną inwestycją budowlaną, a zatem brak jest rozwiązań alternatywnych pozwalających na ich zachowanie, a tym samym zachowanie siedliska i gniazd sroki w ww. lokalizacji, przy jednoczesnym zrealizowaniu inwestycji w obecnie zaprojektowanym kształcie. GDOŚ wyjaśnił, iż nie ma możliwości przeniesienia gniazda sroki w taki sposób, aby nie naruszyć zakazu, określonego w § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt.
Rozważając drugą przesłankę, określoną w art. 56 ust. 4 u.o.p., w zakresie wpływu wnioskowanych działań na zachowanie we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków, GDOŚ opierając się na publikacjach naukowych wskazał, że sroka jest gatunkiem licznym w Polsce o trendzie rocznych wskaźników liczebności określonym, jako "umiarkowany wzrost". Planowane przez Spółkę działania będą polegać na wycięciu dwóch drzew, na których znajdują się gniazda sroki, zatem – w ocenie organu - wnioskowane czynności nie będą szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji tych zwierząt. W ocenie GDOŚ w niniejszej sprawie dwie generalne przesłanki do wydania zezwolenia od zakazów związanych z ochroną gatunkową zwierząt zostały spełnione.
Odnoście spełnienia przynajmniej jednej indywidualnej przesłanki spośród wskazanych w art. 56 ust. 4 pkt 1-5 u.o.p. (przesłanka, o której mowa w art. 56 ust. 4 pkt 6 u.o.p., w związku z art. 56 ust. 4a u.o.p. dotyczy jedynie zezwolenia na niszczenie siedlisk lub ostoi, natomiast przesłanka, o której mowa w art. 56 ust. 4 pkt 7 u.o.p. nie ma zastosowania w odniesieniu do ptaków), po przeanalizowaniu dokumentacji zgromadzonej w sprawie, GDOŚ wskazał, iż dla gniazda znajdującego się na drzewie nr [...] jest spełniona przesłanka określona w art. 56 ust. 4 pkt 3 u.o.p. tj. przedmiotowe zezwolenie leży w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego. W związku z powyższym, mając na uwadze bliskość ciągu pieszo-jezdnego, zasadnym było zdaniem GDOŚ wycięcie drzewa nr [...] a w związku z tym i zniszczenie/usunięcie gniazda sroki na tym drzewie, w celu zapewnienia bezpieczeństwa w tym miejscu.
Odnosząc się do gniazda, znajdującego się na drzewie nr [...], organ wskazał, że w tym wypadku nie zaistniała żadna z indywidualnych przesłanek, co uniemożliwia wydanie zezwolenia na zniszczenie/usunięcie tego gniazda sroki. Przesłanki te mogłyby zaistnieć, gdyby drzewo nr [...] było w złym stanie zdrowotnym i jego lokalizacja stwarzałaby zagrożenie dla już istniejących budynków, czy uczestników ruchu drogowego lub pieszego. Zgodnie z materiałami zebranymi w sprawie ww. drzewo nie stwarza zagrożenia dla ciągu pieszo-jezdnego i nie jest wymagane jego usunięcie ze względu na stan zdrowotny, w związku z czym przesłanki tej nie można uznać za spełnioną.
Reasumując RDOŚ podniósł, że brak spełnienia w sprawie indywidualnej przesłanki, o której mowa wart. 56 ust. 4 pkt 1-5 u.o.p., pomimo zaistnienia dwóch generalnych przesłanek, uniemożliwia wydanie zezwolenia, w trybie art. 56 ust. 2 pkt 2 u.o.p., na zniszczenie gniazda nr [...], w związku z czym organ odwoławczy utrzymał w tym zakresie decyzję RDOŚ w mocy.
Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią odwołania, rozpatrzył dodatkowe dowody w postaci "Inwentaryzacji Zieleni" z lipca 2016 r. oraz "Opinię Ornitologiczną" z [...] sierpnia 2018 r., co do których pojawił się zarzut uchybienia przepisom art. 10 i 79a k.p.a., i na ich podstawie uchylił w części decyzję RDOŚ i orzekł, jak w sentencji. Wskazał również, iż na etapie postępowania odwoławczego, dnia [...] września 2018 r. pełnomocnik Wnioskodawcy zapoznała się z materiałami zebranymi w sprawie.
GDOŚ odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu niezastosowania w sprawie § 9 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, wskazał, że przepis ten dotyczy usuwania gniazd z budek dla ptaków i ssaków, natomiast określony w § 9 pkt 2 ww. rozporządzenia ma zastosowanie do terenów zieleni (a więc zgodnie z definicją zawartą w u.o.p., terenów urządzonych, które pełniących funkcje publiczne), gdy wymagają tego względy bezpieczeństwa lub sanitarne. Żadne z ww. przypadków nie ma więc zastosowania w omawianej sprawie.
W nawiązaniu do zarzutu niezastosowania art. 56 ust. 4 pkt 7 u.o.p. GDOŚ wskazał, iż ta przesłanka indywidualna nie dotyczy "gatunków objętych ochroną ścisłą, gatunków ptaków oraz gatunków wymienionych w załączniku IV dyrektywy Rady 92/43/EWG (...)". Wszystkie trzy rodzaje gatunków wymienionych powyższej należy traktować jako alternatywę nierozłączną, nie zaś jako koniunkcję. Ustawa nie precyzuje w art. 56 ust. 4 pkt 6 u.o.p., czy ptaki, których nie dotyczy przesłanka, określona w art. 56 ust. 4 pkt 7 u.o.p. mają być chronione ochroną ścisłą, czy częściową (ochroną są objęte wszystkie gatunki ptaków). W związku z powyższym zarzut o niezastosowaniu art. 56 ust. 4 pkt 7 u.o.p. organ uznał za niesłuszny.
GDOŚ wskazał także, iż u.o.p. nie przewiduje wyjątków od zakazów, określonych w art. 52 ust. 1 u.o.p., związanych z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że usunięcie drzewa, na którym znajduje się gniazdo (nawet jeśli jest niezasiedlone) wiązać się będzie z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt 7 u.o.p., tj. z naruszeniem zakazu niszczenia siedliska. W związku z powyższym Wnioskodawca powinien wystąpić do RDOŚ o wydanie zezwolenia na odstępstwo od zakazu niszczenia siedliska. W przypadku bowiem, gdy dana inwestycja budowlana, wpisuje się w założenie Narodowego Programu Mieszkaniowego, równocześnie dotyczy terenów bardzo zaniedbanych, nie pełniących funkcji publicznych np. rekreacyjnych dla lokalnej społeczności, to taka inwestycja wpisuje się w inwestycję wynikającą z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego w rozumieniu u.o.p.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zaskarżyła w części zaskarżoną decyzję GDOŚ, tj. w punkcie II i wniosła o zmianę tej decyzji w części i wydanie zezwolenia na usunięcie gniazda z drzewa oznaczonego nr [...].
Decyzji w zaskarżonej części Spółka zarzuciła naruszenie:
- • przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy w zakresie zaskarżonym tj. art. 77 §1 k.p.a. przez nie dokonanie przez organ wyczerpującej oceny-rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie:
- a) stanu drzewa nr [...], w sytuacji gdy drzewo to stoi w podobnej odległości od drogi jak drzewo nr [...] i również rozwidla się już na wysokości 1 m i jeden konar jest silnie odchylony a drugi stanowi posusz w 25% oraz także zakwalifikowano je do usunięcia, a organ błędnie ustalił że drzewo nie jest w złym stanie zdrowotnym i jego lokalizacja nie stwarza zagrożenia dla ciągu pieszo-jezdnego ul. [...] w W., co wynika z Inwentaryzacji zieleni z lipca 2016 r. str. 6 i 7 oraz tabeli.
- b) usytuowania drzewa nr [...] wzdłuż drogi ul. [...], zobrazowanego na fot. Nr 1 str. 6 Ekspertyzy ornitologicznej z czerwca 2018 r. oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w zaskarżonym zakresie:
- • art. 52 ust. 2 pkt 2 u.o.p. w zw. z w art. 5 pkt 21 u.o.p. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, przez niezastosowanie tych przepisów do podstawy decyzji w zaskarżonej części, z powodu pominięcie definicji w art. 5 pkt 21 u.o.p. co spowodowało nie uznania miejsca w którym zlokalizowane jest drzewo nr [...] za teren zieleni, mimo że terenem zieleni jest także zieleń towarzysząca drogom tak jak w tym przypadku,
- • art. 56 ust.2 i ust 4 pkt 6 u.o.p. przez zastosowanie do decyzji w zaskarżonej części z błędną wykładnią, polegającą na nie uznaniu przez organ za interes publiczny - w tym wymogów o charakterze społecznym lub gospodarczym, celu działań skarżącej na terenie, na którym znajduje się przedmiotowe gniazdo tj. zabudowy terenu budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, stanowiącym zaspokojenie zobiektywizowanych potrzeb ogółu społeczeństwa związanych z zagospodarowaniem przestrzennym miasta, który to cel został wpisany do prawa miejscowego,
- • art. 5 pkt 18 u.o.p. przez jego pominięcie, co spowodowało błędną bo rozszerzającą wykładnię terminu siedlisko i objęcie nim siedliska - gniazda porzuconego, gdy z treści przepisu wynika, że siedliskiem zwierząt może być obszar występowania zwierząt w ciągu całego życia lub dowolnym jego stadium, a nie miejsce gdzie nie występują,
- • art. 56 ust.4a u.o.p. przez niezastosowanie do oceny sprawy w sytuacji gdy przepis potwierdza, że w art. 56 ust 4 pkt 6 tej ustawy chodzi jedynie o zgodę na niszczenie siedlisk - czyli też usunięcie gniazda, które są miejscem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku lub żerowania czyli miejscem występowania ptaków, a nie miejscem przez nie opuszczonym,
- • art. 52 ust. 1 pkt 8 u.o.p. przez błędną wykładnię przepisu w ocenie sprawy gdy z przepisu wynika, że zakaz usuwania gniazda dotyczy gniazda, które stanowi schronienie a w przedmiotowej sprawie ustalono, że gniado nie jest używane,
- • § 28 Uchwały nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2009 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] -część I (Dz.U. Województwa [...] nr [...] z [...].12.2009 r. poz. 6911) przez jego pominięcie w sprawie i w decyzji, w zaskarżonej części, w sytuacji gdy postanowienia planu przeznaczają teren, na którym zlokalizowane jest drzewo nr [...] pod zabudowę mieszkaniową jedno i wielorodzinną oraz potwierdzają określenie zobiektywizowanych potrzeby ogółu społeczeństwa związanych z zagospodarowaniem przestrzennym tego terenu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Odnosząc się do zarzutu pominięcia art. 5 pkt 18 u.o.p. organ wskazał, że Skarżący wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. i uzupełnieniem z dnia [...] lipca 2018 r., wystąpił o wydanie odstępstwa od zakazu usuwania gniazd, w związku z czym GDOŚ nie rozpatrywał merytorycznie wydania odstępstwa od zakazu niszczenia siedlisk. Wskazał również, iż ustawodawca w art. 52 ust. 1 u.o.p. wyraźnie rozgraniczył zakaz niszczenia siedlisk (art. 52 ust. 1 pkt 7 u.o.p.) od zakazu niszczenia gniazd (art. 52 ust. 1 pkt 8 u.o.p.).
GDOŚ podniósł także, że wbrew twierdzeniom Spółki zakaz określony w art. 52 ust. 1 pkt 8 u.o.p. dotyczy również usuwania gniazd niezajętych w danej chwili (np. zimą). Potwierdza to m.in. odstępstwo, jakie wprowadził ustawodawca w art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.p.
Na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczyła, że wniosek o wydanie odstępstwa od zakazu usuwania gniazd nie został jeszcze załatwiony przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm.), dalej p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi.
Skarga jest uzasadniona albowiem zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli przez sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2018 r., która w pkt I. uchyla decyzję RDOŚ z dnia [...] lipca 2018 r., w części dotyczącej odmowy wydania zezwolenia na usunięcie gniazda sroki, znajdującego się na drzewie nr [...] i w tym zakresie orzeka zezwolić Spółce, na usunięcie tego gniazda oraz w pkt II. w zakresie niewydania zezwolenia na usunięcie gniazda z drzewa oznaczonego w "Ekspertyzie Ornitologicznej" z czerwca 2018 r. numerem [...], decyzję RDOŚ z dnia [...] lipca 2018 r., pozostawia w mocy.
Strona kwestionuje rozstrzygnięcie w pkt 2 zaskarżonej decyzji, podnosząc na wadliwie poczynione ustalenia organu, co do braku potrzeby wycięcia drugiego drzewa. Ustalenia organu – zdaniem strony – miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, bowiem organ opierając się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym doszedł do błędnych wniosków.
W ocenie Sądu – na co zwrócono uwagę na wstępie - zarzut strony dotyczący naruszenia zasad postępowania, który mogły mieć wpływ na wynik sprawy, jest zasadny.
Z akt sprawy wynika, że w sprawie została sporządzona "Inwentaryzacja zieleni" z lipca 2016 r., w której w pkt 6 "uwagi i zalecenia wskazano, że stan zdrowotny drzewostanu na chwilę obecną przedstawia się źle lub średnio zadawalająco. (...) Drzewa na zinwentaryzowanej działce kwalifikują się do usunięcia z uwagi na dużą ilość drzew martwych oraz zły stan zdrowotny pozostałej części drzewostanu. W tej inwentaryzacji wskazano także, że drzewo nr [...] w związku z ze średnim stanem zdrowotnym oraz kolizją z planowaną inwestycją należy usunąć (rozwidla się i jest silnie pochylone).
Poza tym w sprawie sporządzona została także "Ekspertyza ornitologiczna z dnia [...] sierpnia 2018 r., z której wynika, że gniazda znajdujące się na drzewach nr [...] i [...] są niezasiedlone. W opracowaniu tym także opisano charakterystyczne cechy gatunku – sroki, w zakresie populacji i miejsca budowania gniazd. Powyższa ekspertyza została sporządzona na etapie postępowania odwoławczego.
Należy wskazać, że "ekspertyza ornitologiczna" z [...] sierpnia 2018 r. w ogóle nie odnosi się do kwestii stanu zdrowia drzewa nr [...] i zagrożenia, które ewentualnie może powodować. Organ odwoławczy pomimo, że kwestie te były podnoszone w toku postępowania, w odwołaniu i uzupełnieniu odwołania, nie podjął czynności mających na celu zweryfikowanie wątpliwości strony skarżącej w tym zakresie. Istotną okolicznością jest również to, że wiadomości dotyczące stanu drzewa należało uaktualnić z uwagi na upływ czasu od sporządzenia inwentaryzacji zieleni z lipca 2016 r.
W ocenie Sądu zasadnie Strona podniosła, że na podstawie takiego materiału dowodowego nie jest możliwe rzetelne ustalenie stanu zdrowotnego drzewa nr [...], a w związku z tym, czy stanowi ono zagrożenie dla życia ludzi i mienia, czy też nie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Powyższe wątpliwości potwierdza także to, że organ odwoławczy wbrew ustaleniom poczynionym przez biegłego wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że drzewo nr [...] nie jest w złym stanie zdrowotnym i jego lokalizacja nie stwarzałaby zagrożenia dla już istniejących budynków, czy uczestników ruchu drogowego lub pieszego. Zgodnie z materiałami zebranymi w sprawie – jak wskazał organ - ww. drzewo nie stwarza zagrożenia dla ciągu pieszo-jezdnego i nie jest wymagane jego usunięcie ze względu na stan zdrowotny. W ocenie Sądu przytoczone stanowisko organu w zestawieniu z opiniami zawartymi w aktach, budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie jego prawidłowości.
Poza tym – na nie właściwe ustalenie stanu faktycznego przez organ odwoławczy, poprzez przedwczesne przyjęcie, że drzewo nr [...] nie stanowi zagrożenia dla ludzi, wskazuje także zapis inwentaryzacji z lipca 2016 r., w której podniesiono, że "zaleca się uporządkowanie działki w postaci wycinki by uniknąć realnego zagrożenia dla ludzi i mienia". (str. 7).
W niniejszej sprawie, zatem wobec powyższych uwag i wbrew stanowisku organu odwoławczego okoliczności niezbędne do orzeczenia w niniejszej sprawie dotyczące stanu zdrowia drzewa nr [...] i jego realnego zagrożenia dla ludzi i mienia, nie zostały bezspornie stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji.
To w ocenie Sądu stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Generalnie zadaniem organu administracji publicznej jest bowiem wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i wyjaśnienie okoliczności sprawy w sposób przekonywujący.
Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Stosownie natomiast do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślić trzeba, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w ocenę dowolną, musi być dokonana z zachowaniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien dokonać nie tylko oceny poszczególnych dowodów z osobna, ale także wszystkich dowodów we wzajemnym powiązaniu, kierując się wiedzą oraz zasadami doświadczenia życiowego.
W uzasadnieniu decyzji organ winien zawrzeć ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, wykładnię stosowanych przepisów prawa oraz dokonać subsumpcji stanu faktycznego pod stosowną normę prawną.
Z powyższych obowiązków organ się nie wywiązał.
Rozpoznając ponownie sprawę organ przede wszystkim dokona ponownej kontroli stanu przedmiotowego drzewa celem ustalenia, czy stanowi ono bezpośrednie zagrożenie dla ludzi i mienia, w razie potrzeby uzupełni też postępowanie dowodowe w tym zakresie.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, to Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w tym zakresie.
Odnoście zastosowania w sprawie art. 56 ust. 4a u.o.p., to należy wskazać, że zasadnie organ odwoławczy wskazał, że dotyczy on jedynie zezwolenia na niszczenie siedlisk lub ostoi, natomiast przesłanka, o której mowa w art. 56 ust. 4 pkt 7 u.o.p. ma jedynie zastosowania w odniesieniu do ptaków objętych ochroną ścisłą. Zatem w sprawie z takimi sytuacjami nie mamy doczynienia.
Nie można także uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 5 pkt 18 u.o.p., poprzez jego pominięcia. Postępowanie w tym zakresie stanowi odrębne postępowanie, które jak wynika z odpowiedzi na skargę zostało wszczęte i jest w toku, co potwierdziła pełnomocnik skarżącej na rozprawie.
Ponadto prawidłowo GDOŚ przyjął, iż u.o.p. nie przewiduje wyjątków od zakazów, określonych w art. 52 ust. 1 u.o.p., związanych z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Poza tym § 9 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, nie będzie miał zastosowania, bowiem dotyczy usuwania gniazd z budek dla ptaków i ssaków, podobnie jak określony w § 9 pkt 2 ww. rozporządzenia, który ma zastosowanie do terenów zieleni.
Mając jednak wskazane na wstępie uchybienia procesowe, których dopuścił się organ odwoławczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji Ministra. O kosztach, na które składają się wpisu od skargi - 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).