Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].12.2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].01.2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie budynku zakwaterowania osadzonych wraz z polami spacerowymi i podziemnym łącznikiem komunikacyjnym oraz z urządzeniami technicznymi niezbędnymi do obsługi inwestycji i podłączeniem do sieci miejskich na działce ew. nr [...] z obr. [...] na terenie Dzielnicy B. w W..
Decyzje tę zakwestionował inwestor – A. w W. i w odwołaniu wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej pkt 2 ust. 5.2 i pkt 2 ust. 5.5. Zarzucił, że zapis pkt 2 ust. 5.2 wymusza na inwestorze przebudowę istniejącego ogrodzenia i likwidację wieżyczki strażniczej u zbiegu ulic [...], [...] i [...], podczas gdy zamierzona inwestycja nie wpływa na istniejący układ dróg poza jednostką. Inwestor zarzucił, iż sformułowanie pkt 2 ust. 5.5 sugeruje, że dla zasilania projektowanego pawilonu wymagane będzie wyznaczenie i uregulowanie prawne dróg dojazdowych do obiektu, co dopiero umożliwi wybudowanie infrastruktury technicznej potrzebnej do zasilania obiektów, podczas gdy zasilanie to nastąpi z istniejącej w jednostce stacji trafo, po trasie wewnątrz A..
W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, iż oba kwestionowane zapisy decyzji z dnia [...].01.2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odpowiadają prawu, a skarżący nie wskazał przepisów odrębnych, pozostających w sprzeczności z planowaną inwestycją. Jednocześnie zauważył, iż w myśl art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) odwołanie od tej decyzji zawierać winno zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
Odnosząc się do zapisu pkt 2 ust. 5.5 organ odwoławczy zaznaczył, iż w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy zarządca drogi zobowiązany był do uzgodnienia tej decyzji z racji przylegania działki przeznaczonej pod jej realizację 1 do pasa drogowego. Skoro zasilenie projektowanego budynku ma nastąpić z istniejącej już w A. stacji transformatorowej, to kwestionowany zapis pkt 2 ust. 5,5 decyzji stanie się bezprzedmiotowy. Natomiast art. 54 pkt 3 tej ustawy nakłada obowiązek określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali. Z tego względu integralną część przedmiotowej decyzji ustalającej stanowiła mapa z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren, będąca jej załącznikiem Nr 2. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż linie rozgraniczające ulic mogą być korygowane w procesie uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
We wniesionej skardze inwestor zarzucił:
* naruszenie art. 64 § 2 Kpa, poprzez zaniechanie organu odwoławczego podjęcia kroków zmierzających do usunięcia braków formalnych wniesionego odwołania;
* naruszenie art. 9 Kpa i art. 10 Kpa, polegające na zaniechaniu podjęcia kroków zmierzających do wnikliwego wyjaśnienia sprawy i umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych sprawie materiałów i żądań;
* naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, poprzez utrzymanie w mocy decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego, gdy rozpoznanie odwołania było niedopuszczalne z przyczyn formalnych,
Uzasadniając swe zarzuty A. w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podzielił twierdzenie zaskarżonej decyzji, iż wniesione odwołanie nie zawierało elementów obligatoryjnych określonych w art. 54 pkt 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W efekcie skarżący został pośrednio pozbawiony prawa do instancji. Zdaniem strony skarżącej, zastosowanie się do treści art. 10 § 1 Kpa mogłoby wywołać podobne konsekwencje prawne jak art. 64 § 2 Kpa. Usankcjonowanie wadliwego odwołania jest wadliwe, nie powinno bowiem ono nabrać biegu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swą argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji i zaznaczyło, iż sformułowanie w odwołaniu zarzutów pozwoliło na jego rozpoznanie i nie stwarzało konieczności zastosowania art. 64 § 2 Kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.
Na wstępie wymaga podkreślenia, że co do zasady odwołanie od decyzji administracyjnej nie jest środkiem sformalizowanym i wystarcza, aby wynikało z niego, że odwołujący się jest niezadowolony z otrzymanego rozstrzygnięcia. Zasada ta jednakże doznaje wyjątku odnośnie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Trafnie podniósł organ odwoławczy, że w myśl art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) odwołanie od tej decyzji zawierać winno zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Celem takiej regulacji było zagwarantowanie racjonalności (celowości) odwołania i ograniczenie liczby odwołań bezzasadnych.
Odwołujący się od decyzji tego typu został więc zobowiązany do wskazania swego żądania, a więc określenia jakich zmian w treści decyzji oczekuje, a na poparcie swego stanowiska winien przedłożyć stosowne dowody.
Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż odwołanie inwestora z dnia [...].02.2009 r. nie spełniało wskazanych warunków. Wynikało z niego wprawdzie jakich zmian w decyzji z dnia [...].01.2009 r. strona żąda, nie było natomiast jasne z jakiego powodu żądania te sformułowano i jakich niedogodności upatruje strona w kwestionowanych zapisach przedmiotowej decyzji organu I instancji.
Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, iż w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy zarządca drogi zobowiązany był do uzgodnienia tej decyzji z racji przylegania działki przeznaczonej pod jej realizację do pasa drogowego, a zapisy pkt 2 ust. 5.5 tej decyzji stanowią jedynie powtórzenie zastrzeżeń sformułowanych w tym uzgodnieniu. Miałyby one dla inwestora znaczenie tylko wówczas, gdyby zamierzał zasilać projektowany budynek z zewnątrz. Skoro jednak zasilanie to nastąpi z istniejącej w jednostce stacji transformatorowej, po trasie wewnątrz A., to kwestionowany zapis pkt 2 ust. 5.5 decyzji stanie się dla inwestora bezprzedmiotowy. Zawarty zaś został na wszelki wypadek, w razie gdyby inwestor w inny sposób zamierzał zasilać zamierzoną inwestycję.
Odmiennie natomiast przedstawia się sytuacja odnośnie drugiego z podniesionych zarzutów. W ocenie Sądu, wymagał on wnikliwego wyjaśnienia.
Nie budzi wątpliwości, iż w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak stanowi art. 54 pkt 3 tej cyt ustawy, istnieje obowiązek określenia linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali. Z tego względu integralną część przedmiotowej decyzji ustalającej stanowiła mapa z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren, będąc jej załącznikiem Nr 2. Skoro jednakże we wniesionym odwołaniu do przebiegu tych linii rozgraniczających strona skarżąca zgłosiła zastrzeżenie, obowiązkiem organu odwoławczego było rozpoznanie tego zarzutu i w tym celu dokładne wyjaśnienie przyczyn kwestionowania ich przebiegu, przy zastosowaniu w tym celu art. 64 § 2 Kpa. Instytucja wezwania do uzupełnienia braków podania, w tym i odwołania, w zakreślonym terminie, pozwoliłaby wątpliwości te wyjaśnić i ustalić, czy możliwy byłby inny przebieg wskazanych linii. Stanowisko to uzasadnia fakt, iż odwołanie to nie zostało wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika,
Zaniechanie wskazanego obowiązku przez Samorządowe Kolegium, zwłaszcza wobec zawartego w zaskarżonej decyzji sformułowania, iż linie rozgraniczające ulic mogą być korygowane w procesie uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - pozostaje w sprzeczności ze spoczywającym na organach obowiązkiem dążności do ustalenia prawdy obiektywnej, wynikającym z art. 7 Kpa oraz art. 8 Kpa, formułującym obowiązek prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów administracji publicznej, a także art. 9 Kpa, normującym obowiązek informowania nałożony na organy orzekające. Dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne mogłoby prowadzić do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego wszelkie okoliczności sprawy, uzasadnienia go w sposób zgodny z przepisami Kpa, poprzez wnikliwe wyjaśnienie przesłanek, które legły u podstaw jego podjęcia, tak by strona mogła zaakceptować otrzymaną decyzję, nawet w razie niekorzystnych dla niej zapisów w niej zawartych.
Zaskarżona decyzja nie zawierała wskazanych elementów, naruszyła szereg przepisów postępowania administracyjnego, w efekcie nie wynika z niej, czy kwestionowane linie rozgraniczające mogły być poprowadzone w inny sposób, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy w ogóle nie wyjaśnił na jakiej podstawie dla zamierzonej inwestycji przyjęto takie, a nie inne linie rozgraniczające, mimo sformułowanego w tym zakresie zarzutu. Nieprecyzyjność tego zarzutu nie mogła prowadzić do jego pominięcia.
Wręcz przeciwnie winna zostać podjęta próba jej usunięcia, poprzez stosowne wezwanie do uzupełnienia braków odwołania, w myśl art. 64 § 2 Kpa.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art, 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz, 1270 ze zm.) -orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie 3 sentencji, na podstawie art, 200 w zw, z art. 205 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.