Uzasadnienie
Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2016r. działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] odmawiającą, po wznowieniu postepowania, uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].06.2014r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].09.2013r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...].02.1967r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...].10.1966r. nr [...] o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość położoną w [...] w gm. kat. [...], oznaczoną lwh [...], [...] kat. nr [...] o pow. 229,40 m2, nr [...] o pow. 2650,60 m2, dla których była prowadzona księga wieczysta KW [...] oraz lwh [...] [...] kat. nr [...] o pow. 8765 m2, z której wywłaszczono 3371 m2, dla której prowadzona była księga wieczysta KW [...], stanowiących współwłasność J. J. w 1/12 części, Z. J. w 1/12, A. J. w 8/48 części, J. M. w 2/6 części, J. J. oraz Z. J. w 2/6 części na prawach ustawowej wspólności.
Za pośrednictwem organu Prezydenta Miasta [...] wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej w dniu 31 października 2016r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2016r. nr [...] oraz własną decyzję z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] i umorzył wznowione postępowanie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu wskazanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku postępowania sądowoadministacyjnego, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie zostanie pozbawione bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowania kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja lub postanowienie zostało zaskarżone, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia jej albo wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji itp. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 495).
Przedmiotem zaskarżenia do Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016r. nr [...] odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej.
Jak wynika z akt sprawy, po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] podjętą na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2016r. nr [...].
Należy zatem stwierdzić, że na skutek utraty bytu prawnego zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli przewidzianej przepisem art. 54 § 3 p.p.s.a. przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, wobec czego postępowanie przed Sądem podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Na koszty postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone w oparciu o regulację § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804 ze zm.) w kwocie 480 zł.