Uzasadnienie
O. L. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Wnioskiem z dnia 2 listopada 2015 r. Skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż z Polską łączą go więzi rodzinne i humanitarne. Ponadto Skarżący stwierdził, iż zostały spełnione przesłanki wstrzymania określone w art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Zdaniem Skarżącego przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy należy uwzględnić okoliczności dotyczącego statusu rodzinnego oraz fakt, że przymusowe opuszczenie terytorium Polski przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego uniemożliwiłoby mu skorzystanie z pełnego prawa do występowania przed Sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a." Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki o których mowa w powyższym przepisie.
Przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP wydana na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.).
W związku z powyższym argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą zostać uwzględnione, bowiem zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Brak też jest podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OZ 701/12,). W kwestionowanej decyzji trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie Skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach.
Instytucja ochrony tymczasowej ma chronić stronę przed możliwością powstania sytuacji, wywołanej wykonaniem decyzji, która doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie miało zatem wpływu na legalność pobytu Skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co za tym idzie, wbrew argumentacji Skarżącego, w której powołał się on na treść art. art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony odnoszącego się do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, obowiązek opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest skutkiem wydania i doręczenia jej ostatecznej – zaskarżonej – decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, wobec tego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.