Uzasadnienie
I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sadu") postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem"), wydanym w związku z wniesieniem przez A. D. (dalej "skarżącą") zażalenia na postanowienie Starosty P. (dalej także "Starosty") z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydane w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także "SKO"), stwierdziło na podstawie art.134 k.p.a. niedopuszczalność wniesionego zażalenia.
Uzasadniając wydane orzeczenie, SKO wskazało co następuje:
Skarżąca (nie będącą wnioskodawcą postępowania o ustalenie warunków zabudowy) do SKO wniosła zażalenie na postanowienie Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydane na podstawie art.106 k.p.a. w związku z art.53 ust.4 pkt 6 i art.64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz.199 z późn.zm.), dalej także "u.p.z.p.", w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej.
W świetle art.53 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Wnioskodawcą postępowania o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie była spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. i tylko temu podmiotowi przysługuje w niniejszej sprawie legitymacja do złożenie zażalenia od postanowienia Starosty. Nie przysługuje ona natomiast skarżącej, co obligowało organ odwoławczy do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego zażalenie na zasadzie art.134 k.p.a.
- II. Pismem z dnia 17 listopada 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie SKO z dnia [...] października 2016 r., w szczególności kwestionując prawidłowość wykładni art.53 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjętej przez SKO, a także podnosząc związanych z powyższym szereg zarzutów naruszenia przez SKO przepisów postępowania administracyjnego.
- III. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
IV. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone orzeczenie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. odpowiada prawu.
Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.
W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.
- V. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:
Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art.134 k.p.a., SKO stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, wniesionego przez skarżącą na postanowienie Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydane na podstawie art.106 k.p.a. w związku z art.53 ust.4 pkt 6 i art.64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej. Rozstrzygnięcie to organ oparł na ustaleniu, że w świetle jasno sformułowanego brzmienia art.53 ust.5 w/w ustawy skarżąca jako podmiot nie będący inwestorem, tj. wnioskodawcą postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w ramach którego doszło do uzgadniania projektu decyzji, nie jest legitymowana do wniesienia przedmiotowego zażalenia (ustawowo przesądzona niedopuszczalność wniesienia zażalenia przez podmiot, nie będący inwestorem). Orzeczenie to jest bezspornie trafne, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Odnotować należy, że w/w regulację wprowadziła do systemu prawa ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.". Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z jej art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej.
W świetle powyższego, w sposób bezsporny z dniem 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wnoszenia zażaleń na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez podmioty inne, aniżeli inwestorzy. W oczywisty sposób zażalenie w niniejszej sprawie zostało wniesione po tej dacie.
Nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej, że cytowane przepisy mają zastosowanie jedynie do lokalizacji inwestycji celu publicznego. Twierdzenie to pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisów, mających zastosowanie w sprawie jak również z ich powszechnie przyjętą wykładnią.
W myśl art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.
Na tej podstawie zatem do uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy dla lokalizacji inwestycji innej, niż lokalizacja inwestycji celu publicznego, znajduje zastosowanie przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p.
Odpowiednie stosowanie przepisów prawa może oznaczać stosowanie wprost, z modyfikacjami, lub brak możliwości stosowania konkretnych przepisów. Jednakże w przypadku dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie budzi wątpliwości, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi, innymi słowy, że przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. - na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - ma wprost zastosowanie do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (nie będącej ustaleniem lokalizacji inwestycji celu publicznego).
W świetle powyższych okoliczności odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest oczywiście bezprzedmiotowe.
W tym stanie, wobec oczywistej bezzasadności zarzutów skargi Sąd - na mocy art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.