Uzasadnienie
V. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Sadu skargą na decyzję z [...] lipca 2015 r. Rady do Spraw Uchodźców w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. W piśmie z 1 września 2015 r, stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wywiódł, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są wadliwe, a ich realizacja może doprowadzić do nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Pokreślił, że ewentualne uwzględnienie skargi pozwoli nadać cudzoziemcowi status uchodźcy, przez co skarżący uniknie deportacji i będzie mógł legalnie pozostać na terytorium Polski. W przeciwnym wypadku skarżący będzie zmuszony opuścić Polskę, a kolejny wjazd na terytorium Polski wiązać się będzie z nakładem środków i czasu przy wydaniu nowej wizy.
Rada do Spraw Uchodźców kwestię rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostawiła Sądowi.
Sąd zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to takie skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja skarżącego wskazuje na wadliwość decyzji oraz obawę przed deportacją, co zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie uprawdopodobnia spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niedopuszczalne jest badanie zasadności samej skargi. Stąd zamierzonego skutku nie może odnieść argument skarżącego o wadliwości zaskarżonego aktu administracyjnego.
Dalej odnosząc się do argumentu obaw przed deportacją wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie cudzoziemca. Skarżący cudzoziemiec, stosownie do treści art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi jednak bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia.
Jest natomiast podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (jak wynika z art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej samej ustawy). Zaakcentować należy, że w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania do powrotu ustawodawca przewidział, szczególny rodzaj ochrony przed przymusowym opuszczeniem terytorium Polski przez cudzoziemca. W sytuacji wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, a następnie złożenie przez cudzoziemca skargi na tę decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, będzie skutkować - z mocy prawa - przedłużenie terminu do opuszczenia Polski, do dnia rozpoznania wniosku przez sąd (art. 331 ust. 1 ww. ustawy).
Brak jest zatem prawnej możliwości wstrzymania wykonania zobowiązania cudzoziemca do powrotu, gdy przedmiotem postępowania jest nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W tym zakresie zaskarżona decyzja i utrzymująca ją w mocy decyzja organu pierwszej instancji, nie zostały wyposażone w walor natychmiastowego wykonania ani nie istnieją środki przymusu, które miałyby prowadzić do faktycznego wydalenia skarżącego z terytorium Polski.
Sąd nie uwzględnił również argumentu, że bezpośrednim skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie konieczność ubiegania się o kolejną wizę na wjazd do Polski. Jak już podkreślono, zaskarżona decyzja nie wywiera bezpośredniego skutku w postaci przymusowego opuszczenia Polski. Stąd nie sposób uznać, że zaskarżona decyzja wywoła tak daleko idące następstwa jak znaczny nakład sił i środków przy uzyskaniu kolejnego dokumentu uprawniającego cudzoziemca do wjazdu na terytorium RP.
W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że okoliczności wskazane we wniosku wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia statusu uchodźcy nie wskazują na spełnienie którejkolwiek przesłanki określonej, w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.