Uzasadnienie
Kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu reguluje art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą jaką ustanawia ten przepis, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis ten dopuszcza jednak wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3 omawianego przepisu).
W niniejszej sprawie skarżąca w skardze na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania, zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został przez skarżącą uzasadniony.
Rozpoznając powyższy wniosek należy stwierdzić, że z uwagi na brak uzasadnienia tego wniosku nie jest możliwa jego merytoryczna ocena, a tym samym nie jest możliwe stwierdzenie przez Sąd, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Należy bowiem wskazać, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko takie wyrażone zostało w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych, w tym m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. (FZ 65/04 niepubl.), w którym Sąd stwierdził ponadto, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.