Uzasadnienie
Skarżąca A. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego A. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od wpisu od skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r. nr [...] zezwalającą [...] S.A. z siedzibą w K. na niezwłoczne zajecie nieruchomości.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca A. K. i jej brat J. K. utrzymują się z pomocy społecznej oraz alimentów wypłacanych z funduszu alimentacyjnego. Ich matka A. K. nie pracuje i pobiera świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawną córką. Znaczna część dochodów rodziny (które wynoszą łącznie 2.878 zł. miesięcznie) jest przeznaczana na rehabilitację skarżącej (ok. 600 zł. miesięcznie), pozostałe środki służą do zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb życiowych rodziny.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony, ponieważ wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi wynosi 200 zł, niemniej jednak w kontekście opisanej sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącej tę kwotę – abstrahując od możliwych do wystąpienia w przyszłości pozostałych kosztów sądowych - należy uznać za nieobojętną dla jej domowego budżetu. W tym zakresie szczególną uwagę zwracają przede wszystkim znaczne koszty podyktowane stanem zdrowia skarżącej (jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy wymaga ona rehabilitacji).
Zdaniem referendarza sądowego uiszczenie przez skarżącą wpisu sądowego wpłynie więc znacząco na zdolność finansowania podstawowych potrzeb strony skarżącej. W tej sytuacji uiszczenie przez stronę skarżącą wpisu od skargi oznaczałoby konieczność zrezygnowania przez stronę z wydatków niezbędnych dla utrzymania.
Z powyższych względów referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.