Uzasadnienie
O. L. ("skarżący") w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF oraz z dodatkowych informacji nadesłanych w uzupełnieniu wniosku, wynika, że skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną. Otrzymują pomoc socjalną udzielaną osobom znajdującym się w procedurze uchodźczej w łącznej wysokości 1200 zł. Koszt najmu mieszkania wynosi 780 zł miesięcznie. Ponadto skarżący oświadczył, że na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016r., poz. 1863 ze zm.). podjął zatrudnienie – jest zatrudniony na podstawie umowy zlecenia. Podniósł, że z tego tytułu nie otrzymuje stałego wynagrodzenia.
Skarżący przedłożył kopię umowy zlecenia, z której wynika, że jako zleceniobiorca zobowiązuję się do wykonywania czynności: prace magazynowe i prace porządkowe, wynagrodzenie wynosi 13 zł brutto za godzinę. Przedłożył również kopię umowy zlecenia żony – stanowisko pracy: pracownik produkcji, wynagrodzenie: 12 zł brutto za godzinę.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że nie posiada on żadnego majątku, oszczędności. Skarżący i jego żona otrzymują świadczenie socjalne w łącznej wysokości 1200 zł, ponadto pracują na umowy zlecenia. Biorąc pod uwagę, że koszty najmu mieszkania wynoszą 780 zł oraz mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznano, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.