Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 września 2015 r., wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany, skarżąca L. T. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku podała, że w dniu 6 lipca 2015 r. doręczono jej zaskarżoną decyzję wraz ze stosowanym pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin do wniesienia skargi minął w dniu 5 sierpnia 2015 r., jednak z przyczyn niezależnych od skarżącej nie mogła w ustawowym terminie skorzystać z tego uprawnienia. Wskazała, że od 15 lipca 2015 r. była leczona z powodu zwichnięcia, skręcenia i naderwania stawów oraz więzadeł stawu skokowego stopy. Termin rekonwalescencji trwał do 31 sierpnia 2015 r. Skarżąca wskazała, że w tym okresie nie mogła poruszać się samodzielnie i wymagała opieki osób trzecich. Do wniosku dołączyła stosowne zaświadczenie lekarskie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.
Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 6 lipca 2015 r., zaś skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożono bezpośrednio w siedzibie organu w dniu 7 września 2015 r.
Skarżąca jako powód uchybienia terminu do wniesienie skargi podała uraz stopy, którego leczenie zakończyło się w dniu 31 sierpnia 2015 r.
Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesnego ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, że uraz stopy uniemożliwił jej wniesienie w ustawowym terminie skargi do Sądu na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].
Z wyjaśnień skarżącej i przedłożonego zaświadczenia lekarskiego z dnia 14 sierpnia 2015 r, wynika, że od 15 lipca 2015 r. leczona była z powodu urazu polegającego na zwichnięciu, skręceniu i naderwaniu stawów i więzadeł stawu skokowego i poziomu stopy. Termin zakończenia leczenia został wskazany na 31 sierpnia 2015 r. W tym czasie chora była niezdolna do samodzielnego chodzenia i wymagała osoby osób trzecich.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu. Musi ona bowiem stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11, z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy bowiem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II OZ 221/12).
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącej, a uniemożliwiło jej dopełnienie czynności procesowej w terminie. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw determinuje zasadność wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, zaś przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Przedłożone zaświadczenie wskazuje, że skarżąca miała problem z samodzielnym chodzeniem. Jednocześnie z oświadczenia skarżącej wymaga, że w okresie leczenia urazu stopy wymagała pomocy osób trzecich.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności nie wskazują na brak winy w uchybieniu terminu.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca zamieszkuje na terenie Polski ze czwórką małoletnich dzieci. Najmłodsze dziecko uczęszczało do przedszkola zaś starsze do szkoły. Z uwagi na to, że uraz skarżącej miał miejsce w okresie wakacyjnym oczywistym wydaje się, że skarżąca musiała zapewnić opiekę nad małoletnimi dziećmi. Zresztą z samego oświadczenia skarżącej wynika, że korzystała z pomocy osób trzecich.
Zauważyć należy, że skarżąca nie wyjaśniła, z jakiego powodu nie skorzystała z pomocy osób trzecich przy wnoszeniu skargi. Ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku w niniejszej sprawie, bowiem przyjmuje się, że zapaść zdrowotna usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i uniemożliwia dokonania czynności, a strona nie miała możliwości wyręczenia się inną osobą. Długotrwała niedyspozycja, czy też leczenie urazu, w odróżnieniu od nagłej choroby, nie stanowi w ocenie Sądu podstawy do przywrócenia terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej, ponieważ nie wyklucza to możliwości, skorzystania z pomocy osób trzecich.
Skarżącą z takiej pomocy nie skorzystała, nie wykazała także, iż nie mogła z takiej pomocy skorzystać, dlatego należało uznać, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło z jej winy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.