Uzasadnienie
W piśmie z 3 listopada 2016 r. Miasto [...], reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2016 r., nr [...], którą umorzono postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania Gminy Miasto [...] od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] lipca 2016 r. o zezwoleniu [...] S.A, na zbieranie [...].
W piśmie z dnia 3 stycznia 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania te doręczono pełnomocnikowi w dniu 5 stycznia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Stosownie do art. 37 § 1 Ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie dołączył do skargi stosownego pełnomocnictwa, dlatego w piśmie z dnia 3 stycznia 2017 r. został wezwany do jego przedłożenia. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 stycznia 2017 r., jednak pozostało bez odpowiedzi.
Jednocześnie, odnosząc się do wniosku z dnia 18 listopada 2016 r. o cofnięcie skargi należy wskazać, że nie mógł on zostać uwzględniony, ponieważ merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa należało orzec jak w sentencji.