Uzasadnienie
Z.J.w skardze na decyzję opisaną w sentencji postanowienia złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Jako że przedmiotowe żądanie zostało wniesione w zwykłej formie pisemnej, w piśmie z 3 stycznia 2017 r. (k.
11) wezwano Skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie, do którego dołączono odpowiedni formularz, doręczono stronie w 11 stycznia 2017 r. (k. 14).
W terminie otwartym do wykonania wezwania Skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Referendarz sądowy zarządzeniem z 31 stycznia 2017 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania (k.
20) wskazując, że zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
Sąd w całości podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu. W związku z jego przytoczeniem powtarzanie go byłoby zbędne. W związku z niezłożeniem w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu zasadnie pozostawiono go bez rozpoznania.
W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a.