Uzasadnienie
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] października 2018 r. uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lipca 2018 r. nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków o funkcji hotelowej, biurowej, usług kultury, usług kultu religijnego – [...] z siedzibą [...], garażem podziemnym, zjazdem z drogi publicznej, dojściem i dojazdem oraz infrastrukturą podziemną, planowanej do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...] i części działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...].
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa C. z siedzibą w W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż określone w pkt 1 – 5.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem [...] w W. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków o funkcji hotelowej, biurowej, usług kultury, usług kultu religijnego – [...], garażem podziemnym, zjazdem z drogi publicznej, dojściem i dojazdem oraz infrastrukturą podziemną, planowanej do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...] i części działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...]
Jak stanowi art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945 ze zm.) uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przepis ten wykluczał zatem możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot, niż inwestor, tj. podmiot, który nie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nieruchomości.
W niniejszej sprawie inwestorem jest [...] w W.. Skoro Wspólnota Mieszkaniowa C. z siedzibą w W., nie będąc inwestorem, nie mogła w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, z uwagi na treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi na postanowienie ostateczne wydane w tym postępowaniu.
Jeżeli wolą prawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie dla inwestora, wyłącza to kontrolę tych orzeczeń przez sądy administracyjne z inicjatywy innych podmiotów. Postępowanie sądowoadministracyjne, oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez podmiot legitymowany do tego w zakresie określonym przepisami prawa.
Reasumując stwierdzić należy, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przyznał legitymację do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji i skargi do sądu administracyjnego wyłącznie inwestorowi. Na gruncie ww. przepisów, brak tej legitymacji w przypadku podmiotów innych niż inwestor jest bezsporny i uzasadnia odrzucenie skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013r. sygn. akt II OSK 2133/11).
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.