Uzasadnienie
P. S. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez zawieszenie obowiązku opuszczenia przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący w uzasadnieniu podniósł, iż w każdym momencie postępowania sądowego grozi mu deportacja, zatem nawet wyrok uwzględniający skargę będzie bezprzedmiotowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a." Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie.
Przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP wydana na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.).
W związku z powyższym argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą zostać uwzględnione, bowiem zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Brak też jest podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OZ 701/12,). W kwestionowanej decyzji trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach.
Instytucja ochrony tymczasowej ma chronić stronę przed możliwością powstania sytuacji, wywołanej wykonaniem decyzji, która doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie miało zatem wpływu na legalność pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co za tym idzie, wbrew argumentacji skarżącego, obowiązek opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest skutkiem wydania i doręczenia mu ostatecznej - zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemca z terytorium RP, wobec tego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.