Uzasadnienie
- V. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 3 sierpnia 2015 r. wynika, że skarżąca ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Źródło jej utrzymania stanowi świadczenie pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Strona nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych, należy wskazać, że zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach udzielania cudzoziemcom ochrony.
Sprawa ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy należy do spraw z zakresu udzielania cudzoziemcom ochrony. Skarżącej przysługuje więc ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych.
W tej sytuacji, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało umorzyć postępowanie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie adwokata, należy wskazać, że godnie z art. 246 § 1 ppsa prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżąca ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jej dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy.
Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dób i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki, jakie pozostają do dyspozycji skarżącej nie pozwalają na to, aby poczyniła ona dodatkowe oszczędności, z których bez uszczerbku koniecznego utrzymania, mogłaby ponieść koszty postępowania przed sądem.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w punkcie drugim.