Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r., referendarz sądowy po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia F. w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, odmówił przyznania prawa pomocy.
W wyniku wniesionego przez skarżące Stowarzyszenie sprzeciwu postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznał wniosek, odmawiając stronie przyznania prawa pomocy. Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie wniosło zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II OZ 1007/09.
W dniu 7 sierpnia 2009 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "sprzeciw" od postanowienia z dnia 1 lipca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 września 2009 r., uznając powyższe pismo za zażalenie od postanowienia Sądu z dnia 11 sierpnia 2009 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) zażalenie odrzucił.
Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie złożyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie.
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II OZ 1008/09 Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 P.p.s.a. uchylił postanowienie z dnia 10 września 2009 r. stwierdzając, iż z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismo Stowarzyszenia z dnia 7 sierpnia 2009 r. stanowi sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 lipca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. od wydanego przez referendarza sądowego postanowienia co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy - strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Przepis art. 260 P.p.s.a. stanowi zaś, iż w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze fakt, iż postanowienie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2009 r. zostało przez skarżące Stowarzyszenie skutecznie zaskarżone w drodze sprzeciwu, orzekanie w przedmiocie kolejnego sprzeciwu od tego postanowienia jest bezprzedmiotowe, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie utraciło już moc prawną w oparciu o powołany wyżej przepis art. 260 P.p.s.a. Niedopuszczalne jest zatem skarżenie nieistniejącego w obrocie prawnym orzeczenia.
Tym samym wniesiony przez skarżącego w dniu 7 sierpnia 2009 r. sprzeciw jako niedopuszczalny nie mógł zostać rozpoznany przez Sąd zgodnie z wnioskiem skarżącego Stowarzyszenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie ww. przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.